Zonder baarden en videoclips met snelle auto's en mooie meisjes, zou ZZ Top maar een heel gewoon bluesbandje zijn. Het trio uit Texas boorde een gouden formule aan met het album Eliminalor uit 1983, waarop de traditio nele bluesrock uit de beginperio de drastisch werd gemoderniseerd met synthesizers en discodrums. Uit de bijbehorende clips sprak een groot gevoel voor humor, door de onwaarschijnlijke manier waarop de drie koddige manneijes (alleen drummer Frank Beard heeft gUn baard tot op zijn navel) er telkens weer in slaagden om de mooiste fotomodellen in hun speciale ZZ Top-auto te lokken.

Aan die humor ontbreekt het, nu ZZ Top na een aantal minder geslaagde platen nog altijd volle zalen trekt op grond van dat luchtige imago. Wat de groep laat horen is loodzware boogie- en blues-muziek, die met alle denkbare elektronische middelen tot sporthalvullende proporties wordt op-geblazen. Gitarist Billy Gibbons hoeft bij wijze van spreken maar naar zijn met bont of neonlicht versierde instrument te wijzen, en de robuuste gitaarriedels vliegen je op volle sterkte om de oren. In overeenstemming met de recente verzamel-cd One Foot In The Blues, speelt de groep voornamelijk variaties op het overbekende twaalf-matenschema in een decor dat een ouderwetse buizenradio moet verbeelden. Omdat het niet meevalt om een uitverkocht sportpaleis bij de les te houden met tamelijk nondescripte bluesdeunijes, reist er een groep dansmariekes met de Texanen mee om zo nu en dan een suggestief rondje over het podium te draai-en. Zo ging Fool For YourStockings gepaard met zwaaiende damesbenen, en moest Legs het vooral hebben van zes wiebelende bilpartijen. Zonder het relativeringsvermogen uit de clips, herinnerde het a-functionele bloot vooral aan de lachwekkende kneuterigheid van de Barend Servet Show

Door een overmaat aan zwakke nummers van het recente album Antenna, slaagde ZZ Top er niet in om voldoende sfeer te schep-pen voor een popconcert op deze schaal. Alleen in het venijnige slide-gitaarspel van rm Bad, I'm Nationwide liet Gibbons even zijn tanden zien, maar los van de entourage had het een optreden van een willekeurig bluesbandje in het café om de hoek kunnen zijn. Het duurde tergend lang, voordat de hits Sharp Dressed Men en Gimme All Your Uving pas in de toegift aan bod kwamen. Dat het een saai concert was, kon geen bijna-blote dans verhullen.