• 1997 - 7e op de Europese Kampioenschap. All Round
• 1997 - 3e op de 3.000 m. tijdens de wereldkampioen-schappen afstanden

Een echte topper is de 30-jarige rijdster nooit geweest. Mede door haar gebrek aan sprintcapaciteiten kwam zij op de internationale allround-toernooien nooit verder dan een zevende (WK 93 Berlijn) en zesde plaats (EK 94 in Hamar). Beter verging het haar op de WK afstanden waar zij wél het podium haalde, al was niet op de hoogste trede. Nationaal was 1993 Zijlstra's beste jaar toen zij in Assen Nederlands kampioen werd. De grootste teleurstelling in haar loopbaan maakte zij tijdens de Olympische Spelen van 1994 in Hamar door, toen zij favoriet was voor eremetaal op de drie en vijf kilometer. Maar Zijlstra kon de druk niet aan en faalde. Twee jaar eerder, tijdens de Spelen van Albertville, was zij op beide afstanden nog vierde geworden. In Nagano, waar ze vlaggendraagster van de Nederlandse ploeg was, werd ze zesde en negende. In haar schaatscarriere is Zijlstra recordhoudster geweest op drie afstanden. Daarvan staat nu alleen dat op de, voor dames, niet courante 10 kilometer nog overeind: 14.39.22.

In 1998 werd Zijlstra door de schaatsbond niet meer goed genoeg bevonden voor de kernploeg. Na een juridische procedure kreeg zij een schadevergoeding van een ton. Toen de bond haar wel weer uitnodigde, weigerde Zijlstra. Ook het eerdere afscheid van haar privétrainer Johan Kasper speelde daarbij een rol. In juni 1999 zette Carla Zijlstra een punt achter haar schaatscarriere. De Groningse, die vorig jaar na zeven seizoenen kernploeg al op de solotoer ging, zegt na 13 jaar schaatsen niet meer de energie te hebben om er nog een seizoen aan vast te plakken. Ze wil haar studie fysiotherapie afmaken en daarna emigreren naar Australië.