Haar eerste televisieoptreden was in de Johnny en Rijk Show. ze speelde piano en ik zong Little things mean a lot. Een klein, schattig meisje met lang haar en van die pijpenkrullen. Net als bij een pop. Haar moeder deed dat met een krultang. Petula Clark trad daar ook op en zij pinkte een traantje weg. Op haar veertiende werd ze door de platenmaatschappij tot de Nederlandse Conny Froboess gebombardeerd. Haar vader wilde perse dat ze concert pianiste zou worden. Maar ze hield meer van blues en van jazz. Na het conservatorium ging ze met bandjes optreden.. Als enig blank meisje zong ze met Indo rockbands zoals 'René and his Alligators' en The Black Dynamites. Op het podium was ze heel actief en danste wild. Bij een optreden in de Expohallen zijn haast de kleren van haar lijf gerukt. In 1964 kwam ze met de Nederlandse Knokke-ploeg in de finale. Ze zong Gotta Move van Barbarra Streisand, maar in het Nederlands: Ik ga weg. Haar toenmalige vriend vloog met haar singletje Big boss man onder de arm naar New York. Harold Atkins van radiostation WWRL zei: Ze zingt als een dikke zwarte negerin, maar als ze werkelijk zo mooi is als op de hoesfoto dan wil ik haar hebben. Dus ging ze naar New York, en vervolgens naar L.A. om een elpee op te nemen. Daar werd ze verliefd op haar producer en trouwde met hem. Ze leefde acht jaar in Hollywood in een gouden kooi en had daar alles wat een vrouw zich, materieel gesproken, maar kon wensen. Voor haar verjaardag kreeg ze een auto met een strik er om, dat soort dingen. Haar man was dag en nacht in de studio en zijn secretaresse maakte af en toe lunch afspraken voor haar met haar man. In 1976 is ze bij haar man weggegaan en naar Nederland gekomen. Binnen een jaar was ze weer in de belangstelling geraakt. Het moment waarop alles samenviel was toen ze de Edison kreeg voor 'It's me' -de beste single van het jaar.

Ze was zeer labiel in die tijd, had een lange relatie achter de rug en haar moeder was er slecht aan toe. Op dat moment ontmoette ze een grote, donkere man uit Den Haag. Hij was bij Willem Duys in de Vuist geweest. Hij gaf een show in het Kurhaus en hij vond dat zij een duet met hem moest zingen. Ze werd overrompeld en door hem ingepalmd. Hij was geobsedeerd door haar en verstopte al haar post. Ze las geen krant meer want dat had hij verboden. De telefoon mocht ze niet aannemen en geen boodschappen meer doen. Op het laatst zat ze alleen nog maar thuis en begon hij haar ook te slaan. Ze leefde in permanente angst. Ze wilde bij hem weg, maar het lukte niet. Ze probeerde te vluchten, maar hij hield haar tegen en bedreigde haar met een pistool. Hij schopte haar hand kapot en zei: 'Ik vind het niet nodig dat jij piano speelt. Hij haalde haar bankrekening leeg. Die nachtmerrie duurde vijf jaar waarna ze vluchtte in een auto met geblindeerde ramen en in Spanje bij kennissen belande.

Ze heeft Bach gezongen, jazz gezongen, in Londen gewoond, met Jimi Hendrix gedanst en Ray Charles ontmoet. Ze heeft voor Eric Burdon een blues arrangement geschreven.