Paus van 18.3.417 tot 26.12.418 te Rome, Griek van geboorte, werd op 11 maart 417 opvolger van Innocentius I. Hij geraakte met de Afrikaanse bisschoppen in strijd over de leer van Pelagius. Hij begunstigde enegermate deze leer, omdat de keizer Honorius en Theodosius II, een veroordeling van de pelagiaanse leer omtrent de erfzonde hadden uitgevaardigd, in een Epistula tractoria (verloren gegaan) moest terugnemen. Tegen het concilie van Carthago (418) in deze zaak kon hij niet op.

Zosimus trachtte het recht van appèl van Afrikaanse clerici op Rome te versterken in 419, eiste Rome het bewijs dat deze pretentie wettig was, Aan Arles, dat langjarige betrekkingen met Rome had en de residentie van de ‘praefectus praetorio Galliarum’ was, droeg Zosimus bijzondere metropolitane rechten op.

Hij was rechtlijnig, onkundig en niet in staat zich in andermans gevoelens in te leven. Meerdere malen was hij te haastig met zijn besluiten, zodat hij, na zijn fout te hebben ingezien, een gedane beslissing moest herroepen. Hij maakte op kerkelijk terrein ernstige fouten, waardoor zijn opvolgers nog vaak in moeilijkheden kwamen.

LITT.: E.Caspar Gesichte des Papsttums I (1939) blz 344 vv; R.R. Post, Handboek der kerkgeschiedenis I (1964) blz. 156; J.N. Bakhuizen van den Brink Handboek der kerkgeschiedenis I (1965) blz. 218, 262