Is een benaming die in de bijbel in de eerste plaats wordt toegekend aan Jezus Christus. Hij is Zoon Gods in een zeer bijzondere zin. De term accentueert zijn afkomst uit de hemel en plaatst hem op één lijn met God zelf. De schrijvers van de evangeliën laten in hun verhaal dan ook telkens uitkomen dat het deze Zoon Gods is van wiens optreden in het evangelie sprake is (bijv. bij de doop in de Jordaan, de belijdenis van Petrus, de verheerlijking en de kruisiging): al hetgeen beschreven wordt krijgt daardoor een heel bijzonder accent. Jezus noemt God ook telkens mijn Vader. In het evangelie en de brieven van Johannes krijgt het Zoonschap Gods wel zeer sterke nadruk: hier wordt doorgaans gesproken van 'dé Zoon' (soms de enig geboren Zoon). Volgens het Nieuwe Testament zijn ook de gelovigen zonen van God. Zij bezitten het zoon-zijn niet van nature, maar verkrijgen het door Christus en worden als zonen aangenomen (Gal. 3:26: Joh. 1:12).

In het Oude Testament wordt de term Zoon Gods toegepast op Israël, op bijzondere hemelse wezen in de nabijheid van God en ook op de koning, die door zijn macht en zijn wijsheid nauw met God verbonden is en Hem als het ware vertegenwoordigt.