Is een term die in de evangeliën dikwijls als een bijzondere benaming voor Jezus, vooral als een zelfaanduiding gebruikt wordt. De oorsprong ervan moet gezocht worden in de joodse apocalyptische literatuur (vgl. Dan. 7: 13). In de evangeliën wordt bij de term in de eerste plaats gedacht aan het optreden van Jezus als rechter (Marc. 14:62), maar ook aan zijn lijden, sterven en opstaan (Marc. 8:31) en in enkele teksten ook aan zijn eenvoud en zijn gewoon mens-zijn. (Matt. 8:20). De titel duidt dus zowel op zijn hoogheid als op zijn vernedering en zijn ingaan in de realiteit van het menselijk leven.