Heel Nederland kent hem al zeven jaar als Daniël uit Goede Tijden, Slechte Tijden. Maar wie is Wim Zomer werkelijk? Hij bezat een theatergroep, een vliegtuig, een radiostation en een riant buiten in Spanje. Toch keerde hij weer naar Nederland terug om gewoon te acteren. Wim Zomer over zijn straatarme jeugd, het feit dat je zonder hard werken niets in het leven cadeau krijgt en zijn hekel aan gewichtigdoenerij in de kunst.

Als kind was Wim Zomer al een buitenbeentje. Hij groeide op in het Groningse Finsterwolde, een overwegend communistisch dorp, waar zijn vader een aparte positie innam. Hij was gemeenteambtenaar en moest de mensen steun uitbetalen, vergelijkbaar met de WW nu. Daardoor was hij voor het gros van hen het gericht van de gemeente. Dat betekende dat ze het hem kwalijk namen als ze te weinig uitbetaald kregen. Daardoor deden zich soms krankzinnige situaties voor. Mensen die hem uitscholden, vechtpartijen in het gemeentehuis. We woonden in een doodgewone buurt, omdat wij het thuis bepaald niet breed hadden, maar we werden vaak aangekeken op een manier van: jullie horen er niet helemaal bij. Belachelijk natuurlijk, want we waren net zo arm als iedereen. We hadden te eten, maar daar was ook alles mee gezegd. Ik herinner me nog dat we een keer Sinterklaas vierden en dat er geen geld voor cadeautjes was. M'n ouden hebben toen wat spulletjes in een Blue Band-doosje gestopt, zodat m'n broers en ik niet hele-maal met lege handen stonden. Als er een dag geen geld was voor beleg, aten we droog brood of een boterham met suiker. Daardoor heb ik al jong de instelling gekregen dat je niets cadeau krijgt in het leven, dat je hard moet werken voor je geld. Al vanaf dat ik kon lopen, moest ik kranten bezorgen. Dat betekende kilometers fietsen naar de boerderijen in de polder, vaak met enorme tegenwind, in een regenbui of door de sneeuw. Het verdiende geld ging in de gezinspot. Dat vond ik doodnormaal. Iedereen bij ons thuis werkte keihard. M'n moeder bezorgde ook kranten. Toch herinner ik me veel goede dingen. Zomers met veel zon en wuivende korenvelden, buiten spelen tot het donker wordt Wel heb ik altijd de behoefte gehad om weg te dromen. Ik was drie jaar toen ik m'n eerste circus zag. Ik was daar zo van onder de indruk, dat ik nu nog exact kan beschrijven hoe het eruit zag. Ik had meteen iets van: die glamour en glitter, daar wil ik bij horen."

Circusgek is Wim Zomer nog steeds. Al jarenlang reist hij in z'n vrije tijd circussen achterna, in binnen- en buitenland. Hij sloot er vriendschappen, hielp als mensen rekwisieten nodig hadden of administratieve hulp konden gebruiken. Daaruit resulteerden zijn contacten met Circus Aladdin, waarvoor hij onlangs voor het derde achtereenvolgende jaar in Apeldoorn het wintercircus organiseerde. Zelf trad Wim op als spreekstalmeester. ,,Het is een beetje een uit de hand gelopen hobby. Ik doe het helemaal voor niets, puur voor de lol. We hebben de afspraak dat zij het financiële risico dragen. Daar staat tegenover dat alle winsten ook naar Aladdin gaan. Voor mij is een oude droom werkelijkheid geworden, want ik heb al heel jong circusdirecteur willen worden. Dat betekent dat ik me ook met alles mag bemoeien. De muziek, de aankleding, het soort nummers. Het gevolg is wel dat ik de laatste tijd bijna dag en nacht met het circus bezig ben geweest. Deze zomer heb ik achtduizend kilometer gereisd, 25 circussen gezien, steeds op zoek naar spectaculaire nummers. Het is een van mijn tics dat, als iets uitgroeit tot een hobby, ik er ook alles van wil weten. Ik heb dat met opera, met kermis en met kermisorgels. Ik ben daar hartstikke gek van. Dat gaat zô ver dat ik bijna zelf een kennisorgel had gekocht.

Ik heb er op het laatste moment van afgezien, omdat ik me aan het Oudhollandse spreekwoord wilde houden dat luidt: het hebben van de zaak, is het einde van het vermaak. Vanwege die hobby wilde ik me voor TeleVizier laten fotograferen bij Jan van Eijk in Terwolde bij Deventer. Die man bouwt draaiorgels. Hij is een van de weinigen in Nederland die dat beroep nog uitoefenen. Een absolute perfectionist, een begrip in Europa. Voor dat soort mensen heb ik ontzettend veel respect. Door mijn werk als acteur ben ik een bekende Nederlander geworden. Mensen kijken hun ogen uit hun kop als ze Daniël van Goede Tijden zien lopen. Ik begrijp dat wel, maar ik vind het echt flauwekul. Zo'n orgelbouwer of welke vakman dan ook leven in mijn ogen een veel grotere prestatie. Alleen ben ik met mijn werk toevallig op tv." Zijn eerste kennismaking met toneel dateert uit zijn HBS-tijd in Winschoten. Maar toen was hij ook meteen verkocht. "Na een paar keer zelf meedoen in een stuk, wist ik het zeker: ik moest aan het toneel. Als het me als acteur niet was gelukt, dan had ik desnoods de vloer willen vegen. Achteraf zeg ik: toneel zag ik natuurlijk ook als een ontsnapping, als een vlucht uit de werkelijkheid." Hij werd direct aangenomen bij de toneeischool in Arnhem. Nauwelijks had hij het eindexamenpapier op zak of hij kreeg al de eerste aanbieding: een hoofdrol in de musical Sweet Charity naast Jasperina de Jong. Tijdens het eerste seizoen stond de KRO-tv al voor de deur: of hij een rol Wilde spelen in de serie Tot de dood ons scheidt. Na vier seizoenen vroeg de AVRO of hij mee wilde doen in Rare Vogels. Seizoenen lang was hij onder de pannen met die series, terwijl hij tegelijk besloot voor zichzelf te beginnen met het Theater Wim Zomer, een gezelschap dat voornamelijk voor scholen zou spelen. ,,Ik heb altijd het geluk gehad dat ik veel aanbiedingen heb gekregen. Daar-naast creëerde ik mijn eigen werk. Ons gezelschap speelde repenoire dat we zelf leuk vonden. Kluchten, maar ook Griekse tragedies of moderne stukken die door mijn toenmalige vriend Paul van Gent werden geschreven. Kennelijk komt mijn smaak overeen met die van het grote publiek, want het liep als een trein. We gaven 450 voorstellingen voor laaiend enthousiaste zalen. Alleen de officiële toneelwereld zag ons niet zitten. Maatschappelijk relevant was het modewoord in die tijd. En dat waren wij niet. Wij wilden ons publiek graag vermaken en ze enthousiast krijgen voor theater.» En dat alles zonder een cent subsidie. De grondlegger voer er wel bij en kon zich al snel een fraai optrekje in de bossen rond Apeldoorn veroorloven. Die aanschaf heeft hij altijd wat naar de achtergrond gedrongen, want: ,,Nederlanders houden er niet van als iemand meer heeft dan z'n buurman. Ze zeggen dan niet: Die heeft er hard voor gewerkt, maar kijken alleen naar de vruchten die je ervan plukt. Paul en ik namen een risico met die theatergroep, staken ons eigen geld erin. Als we op ons bek waren gegaan, had niemand gezegd: Wil je van mij wat geld hebben? Daarom werd ieder dubbeltje door ons wel 26 keer omgedraaid. Alles deden we zelf. Het produceren, het schrijven, maar bijvoorbeeld ook het vervoer en de admInistratie, want dat spaarde weer een boekhouder uin Als je op die manier in feite 24 uur per dag met je bedrijf bezig bent, vind ik het logisch als je er ook zelf iets aan overhoudt.

Aankomende talenten als Josée Ruiter, Nettie Blanken, Pauline van Rhenen, Thom Hoffinan en Eddy Habbema werden door Theater Wim Zomer ontdekt Ook het buitenland raakte geïnteresseerd, waardoor ze een deel van het seizoen kriskras door fluitsland moesten reizen. Om tijd te winnen en kosten te drukken werd besloten een vliegtuig aan te schaffen. Niet bepaald passend in het beleid van het gemiddelde toneelgezelschap in Nederland. ,,Natuurlijk werd er met scheve gezichten naar ons gekeken, maar ik heb me rot gelachen toen zelfs theaterdirecteuren voor een uitstapje naar Londen ons vliegtuig huurden: dat vonden ze leuker en spannender dan een normale lijn-vlucht."

Er zouden meerdere TeleViziers te vullen zijn naar aanleiding van zijn vele avonturen met zijn theatergroep, en zijn vertrek naar Spanje, waar hij een theater wilde opzetten en een radiostation (Radio Benidorm) van de grond kreeg. ,,lk moest me meer zorgen maken of adverteerders wel betaalden, dan dat ik zelf met het maken van programma's bezig was. Daarom heb ik de zaak uiteindelijk maar verkocht." Ook was hij een aantal jaren actief als producent van musicals. Sinds tien jaar is hij weer voornamelijk met acteren bezig. In de film 'Amsterdamned’ en series als Spijkerhoek, Medisch Centrum West en Goede Tijden, waar hij met Ingeborg Wieten tot de acteurs van het eerste uur hoorde. ,,Ik heb me er altijd als een vis in het water gevoeld. Het spelen van een karakter in een soapserie is interessant, omdat je zoveel verschillende emoties kunt tonen. Niets menselijks is ons vreemd, en als acteur krijg je de kans dat te verbeelden. Ik heb wel eens plotwendingen meegemaakt, waarvan ik dacht: dat kan niet waar zijn, maar dan kregen we altijd weer brieven van kijkers die schreven dat ze in een vergelijkbare situatie vezeild waren geraakt. Daarom houd ik ook van herkenbaarheid. Als ik naar het theater ga of televisie kijk, wil ik precies kunnen volgen wat er gebeurt. Of dat nu een soapserie is of bijvoorbeeld Ibsen. Veel modem toneel is alleen gemaakt voor regisseurs en dramaturgen, niet voor het publiek. Er zijn bij Goede Tijden soms acteurs die gebukt gaan onder het feit dat ze geen erkenning hebben in de zogenaamde grote toneelwereld. Ik heb daar totaal geen probleem mee. Je speelt toch voor het publiek? Als je erin slaagt een situatie zo reëel te maken dat mensen erin geloven, ben je geslaagd. Toch doe ik bewust niet alleen televisie. Zo'n drie keer per maand geef ik schoolvoorstellingen, overal in het land. Ik doe improvisatieprogramma's rond thema's als theater, televisie en film. Het valt me altijd op hoeveel talent er onder jongeren is. Onlangs werd ik uitgenodigd om een speciale feestavond in Finsterwolde te presenteren. Dat heb ik met plezier gedaan. Ik kwam er veel mensen uit m'n jeugd tegen. Met sommigen had ik nog bij ons in de straat circusje gespeeld. Ze zeiden: 'Weet je t nog, ik was paard, ik was clown. Toen al speelde ik de directeur en dacht: ooit komt er een dag dat dit geen droom is, maar werkelijkheid."