Eerst de minnares van keizer Leo VI, die haar, nadat zij hem een zoon, de latere Constantijn VII, had geschonken, huwde ondanks tegenstand van de geestelijkheid. Na de dood van Leo VI (912) werd Constantijn tot keizer uitgeroepen. Zoë, die gedurende enige tijd verbannen was geweest, keerde in 914 als regentes terug, doch had voortdurend te strijden tegen intriges van eerzuchtige legeraanvoerders, zoals Leo Phokas en Romanos Lakapenos. In 919 werd zij door deze laatste ten val gebracht.