Hij trad in 1901 als student in de chemie tot de Russische sociaal-democratie toe, week in 1902 uit naar Bern, waar hij rechten studeerde en werd in 1903 bolsjewiek. De revolutie van 1905 voerde hem naar Rusland terug, waar hij in de hoofdstad als agitator en journalist optrad. In Wereldoorlog I werd hij een van Lenin's naaste medewerkers en hij bleef dat ook na de Oct.-Nov.revolutie van 1917. Hij werd voorzitter van de Petrogradse Sovjet en was van 1919-1926 voorzitter van de 3de Internationale.

Ofschoon hij zich in I923~I924 scherp tegen Trotskij wendde, sloot hij zich later bij hem tegen Stalin aan, waarom hij dan ook in 1926 uit zijn partijfuncties en in 1927 uit de partij gestoten werd. In 1928 bekende hij zijn fout en werd weer toegelaten, totdat hij, in 1932 opnieuw als lid geschrapt, in 1934 wederom aangenomen, in hetzelfde jaar echter in verband met de moord op Kirow tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld werd. In 1936 opnieuw van Trotskisme en nu ook van voorbereiding van aanslagen op sovjetleiders en sabotagedaden beschuldigd, werd hij voor het gerecht gedaagd. Hij bekende met zijn 15medebeklaagden al wat hem ten laste gelegd werd en werd daarop veroordeeld en terechtgesteld.

Bibl.: Werken (dl 1-8, 15, 16, Moskswa - Petrograd 1923-'26) vertalingen: Der Krieg u. die Krise des Sozialismus (Wien 1924); Histoire du Parti communiste russe (Paris 1926).