Education: Beijing Film Academy (cinematography) Leading cinematographer of China's "Fifth Generation" filmmakers who has shot films by directors Chen Kaige and Wu Tianming. Zhang made an auspicious directorial debut with Red Sorghum (1987), which won the Golden Bear at the 1988 Berlin Festival. Set in the remote Shandong province in the 1930s and rich with mythical overtones, Red Sorghum uses minimal dialogue, haunting music and stunning visuals to tell the story of a meek young bride who develops into the forceful head of her husband's winery after his death.

Filmography of Films of Zhang Yimou

• 1984 Huang Tudi director of photography
• 1985 Yi Ge Yu Ba Ge director of photography
• 1986 Da Yue Bing director of photography
• 1987 The Old Well/Lao Jing performer, director of photography
• 1987 Red Sorghum/Hong Gaoliang director, song composer

Het Rode Korenveld Acteurs: Gong Li, Jiang Wen, Teng Rujan, Qian Min Ji Chinhau – Scenario: Chen Jianyu, Zhu Wei, Mu Yan (naar een novelle van Mu Yan)- Camera: Gu Changwei, Muziek: Zhao Jiping.

Het was een verrassing voor de areerste keer won een film uit de Volksrepubliek China op een van de grote Westerse filmfestivals. De eerste film van de Chinese cameraman en regisseur Zhang Yimou, Het Rode Korenveld , kreeg in 1988 de Gouden Beer op het festival van Berlijn. Ondanks dit internationaal succes wordt Zhang Yi,ou vandaag in eigenland nog altijd gecensureerd. Het Rode Korenveld toont het landelijke China uit de jaren ’20 en ’30. In het korenveld volstrekt zich het noodlot van een jonge Chinese (Gong Li); ze ontmoet er haar man, een drankstoker, en brengt er haar kind ter wereld. Her koren dient als grondstof voor de drankstokerij waarvan ze na de dood van haar man op rebelse en zelfbewuste manier de leiding over neemt. Later wordt het korenveld het slagveld voor de Japanse bezetters die op de afgemaaide akker een bloedbad aanrichten. Dit epos werd met een zeer beweeglijke camera en in opvallend dramatische kleuren gefilmd. Ook commercieel was het één van de meest succesvolle Chinese films.

• 1989 Ju Dou director
• 1990 The Terra-Cotta Warrior performer, producer
• 1991 Raise the Red Lantern/Dahong Denglong Gaogao Gua director
• 1992 The Story of Qiu Ju/Qiu Ju De Gu Shi director
• 2000 Not One Less (Yi ge dou bu neng shao) director

Regie: Z hang Yimou. Met: Wei Minzhi, Zhang Huike, Tian Zhenda, Gao Enman.

Als je de films van regisseur Zhang Yimou, nog steeds de aanvoerder van zijn generatie van Chinese filmmakers, zou moeten classificeren, dan tekenen zich twee hoofdcategorieën af: de fraai gestileerde kostuumfIlms over de machtsongelijkheid tussen mannen en vrouwen (Het rode korenveld, Raise the Red Lantern, Shanghai Triad) en aan de andere kant meer documentair ogende eigentijdse fIlms, die opbouwend-kritisch van toon zijn. Twee films uit die laatste categorie, Ihe Story of Qiu Ju (Qiu ju da guansi, 1992) en Not One Less(Yi ge dou bu neng shao, 1999), bezorgden Z hang een Gouden Leeuw op het festival van Venetië. Bijna iedereen in Not One Less speelt zichzelf: een dorpsburgemeester, een televisieproducent,een hulponderwijzeres. Zo speelt Wei Minzhi de rol van Wei Minzhi, een dertienjarig meisje dat tegen bescheiden betaling tijdelijk de onderwijzer van een ver van de stad verwijderd plattelandsschooltje mag vervangen. Als er aan het einde van haar vervangingsperiode geen enkel kind minder geteld wordt, mag ze een kleine bonus opstrijken. Net als in Qiu Ju betuigt Z hang zich nog steeds een scherp observator van niet-professionele acteurs en van de verschillen tussen stad en land. Hij Iaat de armoede en de hypocrisie zien, de barrieres die de bureaucratie opwerpt tegen elke vorm van verbetering, maar ook de heldenmoed van de eenling die wel in wonderen gelooft. De hulponderwijzeres gaat in de grote stad een spijbelaar zoeken, een jongen die net zulke materialistische overwegingen had om naar de stad te gaan als zij, om hem op te sporen. Maar dan bijt Wei zich j vast, nadat een portier van de televisiestudio haar aan het hek heeft afgepoeierd. Anderhalve dag wacht ze voor de poort, en dan neemt de semi-documentaire, authentieke film een Hollywoodwending. Vertederd door haar door zettingsvermogen, geeft het hoofd van de televisiestudio opdracht een aflevering van de Chinese pendant van Spoorloos aan leerling en juf te wijden. Het moment dat Wei verbijsterd in de lens van de camera staart, aangespoord door een voortrebbelende presentatrice, is een hoogtepunt in de film, maar de afwikkeling is voorspelbaar en gemakkelijk sentiment. Kwade tongen beweren dat het einde van de film in opdracht van de autoriteiten in positieve richting aangepast zou zijn. Maar ook de producent, de Chinese vestiging van Columbia Pictures, zou weinig belang hebben bij een al te somber einde. Ook worden keurig in de credits de vorige en de huidige eigenaar van Columbia bedankt, de firma's Coca-Cola en Sony, die deze kans om hun producten aan een koopgraag Chinees publiek te laten zien, dankbaaraangrepen. Vermoedelijk om dit soort redenen nodigde Cannes-programmeur Gilles Jacob vorig jaar Zhangs nieuwste twee films niet voor de competitie uit, maar voor een eervol bijprogramma. Z hang en de Chinese overheid waren zo beledigd, dat ze de ene film naar Venetië doorstuurden en de ander naar Berlijn. Het argument van de ontstentenis lijkt terecht, namelijk dat westerse kijkers altijd alleen maar geïnteresseerd zijn in de politieke strekking van fllms uit landen als Iran en China. Not One Less zou zich niet bezig houden met politieke kwesties, en meer een universeel humanistische strekking bevatten. Uiteraard dragen Sony en Coca-Cola veel bij aan een menselijker samenleving, en misschien ook nog wel aan de democratisering van dictaturen. Dat is echter niet helemaal het thema van Not One Less, dat inderdaad meer een beroep doet op het vermogen van iedereen om zich te laten ontroeren door sprekende kinderogen. Het is geen slechte film, geen verkeerde film, maar zekerniet Zhangs beste. Ik kan me het besluit van Cannes iets beter voorstellen dan dat van de jury in Venetië om Z hang weer de hoofdprijs toe te kennen.

• 2000 The Road Home (Wo de fu qin mu qin). director

Met: Z hang Ziyi, Syn Honglei, Zheng Hao, Zhao Yuelin, Li Bin.

Met een kleiner budget dan hij bij films als Raise the Red Lantern of Shanghai Triad gewend was, betekenen de twee laatste fIlms van de Chinese regisseur Z hang Yimou in zekere zin een stap terug. Not One Less (Gouden Leeuw in Venetië 1999) en The Road Home (Zilveren Beer dit jaar in Berlijn) kunnen daarentegen wel op grote internationale waardering rekenen, juist omdat ze op bescheiden wijze, deels met niet-professionele acteurs in de hoofdrollen, zeer authentiek aandoen. Z hang beschouwt beide f1lms als een pleidooi voor menselijke waarden, die volgens hem in het huidige, naar materialistisch en economisch denken tenderende China net zo onder druk staat als tijdens de Culturele Revolutie. Je hoeft het met die stelling niet eens te zijn om in The Road Home een prettig soort neo-realisme te herkennen, stilistisch verwant aan het werk van de Iraniër Abbas Kiarostami en zijn volgelingen. The Road Home bestaat eigenlijk uit twee fIlms: een sobere raamvertelling in zwart-wit, over een stadsbewoner die naar zijn geboortedorp in het verre noorden terugkeert om zijn vader, een idealistische dorpsonderwijzer te bezoeken. Die blijkt net overleden, en de moeder dringt aan op een traditionele begrafenis, waarbij zestien mannen de kist op de schouders naar huis dragen, onderweg hardop de route meedelend aan de overledene, zodat zijn ziel de weg terug zal weten te vinden. Formeel contrasteert die strakke raamvertelling fel met de kleurrijke lange flashback in het midden. Vervuld van nostalgie naar het China van voor de Culturele Revolutie, vertelt Z hang daarin hoe voor het eerst een niet-gearrangeerd huwelijk in het dorp tot stand kwam, tussen een meisje uit de hogere standen en de nieuwe onderwijzer. De raamvertelling bevalt beter dan de soms in sentiment en aangenaam ogende folklore vervallende liefdesgeschiedenis, maar toch wekt ook het lijmen van een voor de liefde symbool staande porceleinen kom en de zuiverheid van hoofdrolspeelster Z hang Ziyi (eenjongere uitgave van Gong Li) veel ontroering. De naïviteit van de nobele gevoelens in The Road Home, vermoedelijk de reden dat beide films tot ergernis van de Chineseautoriteiten geweigerd waren voor het Hoofd-programma in Cannes, is ook de kracht van de fIlm: een sprookje over mensen van goede wil, over bezieling en echte liefde, belemmerd door de slechts voor de goede verstaander begrijpelijke arrestatie van de onderwijzer: zo idyllisch was het nu ook weerniet in de jaren vijftig onder het bewind van Mao, maar daar gaat de film toevalligniet over.