Document Actions
ZEMECKIS, Robert
Director, screenwriter, * 1952, Chicago, IL
Opl.: Northern Illinois University; USC, Los Angeles (film)
One of the preeminent directors of mainstream Hollywood entertainment since the mid-1980s.
While studying at USC, Zemeckis met future partner Bob Gale, with whom he went on to work in TV. The team co-wrote their first feature, the nostalgic teen romp I Wanna Hold Your Hand (1978), with Zemeckis directing and Steven Spielberg debuting as executive producer. (They also collaborated on the screenplay of Spielberg's feature, 1941, 1979.) Neither Hold Your Hand nor Used Cars (1980) stimulated much box-office action; they did, however, draw the attention of Michael Douglas, who hired Zemeckis to direct the hit romantic adventure, Romancing the Stone (1984).
With Gale usually producing and co-writing, Zemeckis has gone on to turn out some of the most popular films of the 1980s, including the clever time warp adventure/comedy Back to the Future (1985) and the bravura piece of live action/animation integration, Who Framed Roger Rabbit (1988).
Filmography of Films of Robert Zemeckis
1978 I Wanna Hold Your Hand director, screenwriter
1979 1941 screenwriter, story
1980 Used Cars director, screenwriter
1984 Romancing the Stone director
1985 Back to the Future director, screenwriter
1988 Who Framed Roger Rabbit director
WHO FRAMED ROGER RABBIT?
Regie: Robert Zemeckis
Regie van de animatiegedeeltes: Richard Williams
Acteurs: Bob Hoskins, Christopher Lloyd, Joanno Cossidy
Stubby Koye
Scenario: Jeffrey Price, Peter S. Seaman
naar het boek van Gary K. Wolf
Camera: Dean Cundey
Muziek: Alan Silvestri
Jessica, de getekende hoofdfiguur uit Who Framed Roger Rabbit?, werd door een Amerikaans blad uitgeroepen tot de mooiste vrouw va het jaar. De welgevormde, verleidelijk mooie én trouwe vrouw van het licht neurotische en doordraaiende konijn Roger Robbit, fluistert ons de essentie van hoor wezen in alle onschuld toe: 'Ik ben niet echt slecht, ik ben enkel zo getekend.' In een adembenemend tempo en niet zonder ironische citaten uit oude films en comics vertelt Who Framed Roger Rabbit? het verhool von privé-detective Eddie Voillant (Bob Hoskins). In een verhaal vol intriges stoot hij aan de zijde van het konijn dot van moord wordt beschuldigd, diens knappe vrouw en andere figuren uit de
cartoonwereld. Samen vatten ze de strijd aan tegen de meester van de vermomming en de echte moordenaar; rechter Doom (Christopher Lloyd). Doom voert een achterbakse vernietigingsveldtocht (o.a. met verfverdunner) tegen het bonte gezelschop van tekenfilmfiguren. Behalve de haast verpletterende aanwezigheid van het boezemwonder Jessica, maken ook de nooit eerder geziene trucagetechnieken, waarmee realistische speelfilm en animatiefilm prachtig gecombineerd worden, indruk.
1989 Back to the Future Part II director, story-from characters
Met Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson,Crispin Glover en Jeffrey Weissman
1990 Back to the Future Part III director, story
1992 Death Becomes Her director, producer
1992 The Public Eye executive producer
1992 Trespass screenplay, executive producer
1992 Contact
Met: Jodie Foster, Matthew McConaughey, James Woods,
John Hurt, Tom Skerrit.
Net als het begin van Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey, wordt ook dat van Contact gekenmerkt door een weldadige rust. Op flarden van geluidsgolven die ooit de ruimte ingezonden werden en variëren van nieuws over de moord op Kennedy tot verjaarde popmuziek en toespraken van Roosevelt, verwijderen we ons van de aarde. De reis voert tot ver voorbij ons zonnestelsel, waar we ons geruime tijd en als de zakjes popcorn tenminste niet kraken, in volstrekte stilte kunnen vergapen aan de imposante kosmos.
Gevoel voor grandeur kan regisseur Robert Zemeckis niet ontzegd worden, al is het jammer dat het niveau van de eerste scènes gedurende de rest van de film niet meer gehaald wordt, zelfs niet aan het slot van Contact, als astronome Ellie Arroway eindelijk aan haar ruimtereis begint.
Ellie was als klein meisje al gefascineerd bezig met het opvangen van geluidssignalen, soms met de vage hoop contact te krijgen met haar overleden moeder. De volwassen sterrenkundige, die haar vader verloor toen zij negen jaar was, blijkt een eenzame wetenschapster, wat door de keuze voor Jodie Foster die het patent op solitaire vrouwen heeft, nog eens wordt onderstreept. Haar overtuiging dat er een buitenaardse beschaving bestaat, komt voort uit een latent verlangen niet meer alleen te zijn, suggereert de film, en Foster weet als altijd ook hier weer intelligentie aan gevoel te paren, zodat de toeschouwer het banale van deze psychologische verklaring bijna over het hoofd ziet.
Contact, gebaseerd op een boek van Pulitzer Prize winnaar CarI Sagan, wil sciencefiction voor een intelligent publiek zijn en daarbij graag iedereen tevreden stellen. Tegenover de wetenschapster, die niet in God gelooft omdat zijn bestaan niet bewezen kan worden, staat derhalve een gesjeesde theologiestudent (McConaughey), bijgenaamd Gods diplomaat. Hij neemt niet alleen de verplichte liefdesscène met de protagoniste op zich, maar draagt ook bij aan de discussie, met de vraag of wetenschap en technologie de mens gelukkiger maken.
De gedachtewisseling is aanvankelijk wel onderhoudend, vooral omdat de atheïste de verantwoordelijkheid die haar overtuiging met zich meebrengt van jongs af aan onderkent en haar mening uitvoerig mag ventileren, wat in Hollywood films nogal ongebruikelijk is. Maar later krijgt New Age geneuzel steeds meer kans, bij monde van de dan tot geestelijk adviseur van de president gepromoveerde gelovige, en door de ontdekking van een geheel op het individu toegesneden metafysisch gebied ergens in de ruimte.
Zemeckis, die de Back to the Future trilogie maakte, waarin nauwelijks werd gefilosofeerd, is sinds Forrest Gump de denker van Hollywood en ook Contact gaat daar zichtbaar onder gebukt. De film is onevenwichtig, vol ouderwetse gewichtigdoenerij en neerbuigend gebrachte uitleg, terwijl Gumptrucjes die onder anderen Bill Clinton laten opdraven het geheel niet geloofwaardiger maken. Maar er zijn ook mooie scènes, van multimiljonair John Hurt bijvoorbeeld als financier, en betoverende momenten. Jodie Foster met hoed en koptelefoon naast een rijtje satellietschotels, die als zonnebloemen in het veld staan, is niet aan mij besteed. Maar de ontvangst van het eerste signaal uit de ruimte is weer even opwindend als bij Close Encounters of the Third Kind en het beeld dat vervolgens na veel focussen op de monitor verschijnt blijkt zo'n verrassende vondst, dat er hier over gezwegen moet worden. Wat meer zwijgzaamheid zou Contact zelf trouwens ook ten goede komen, want het genre is op zijn best zolang we in onzekerheid verkeren, zoals in werkelijkheid, wanneer we naar de sterren kijken.
1994 Forrest Gump
Een tragische komedie
met Tom Hanks in de hoofdrol
19 Cast Away
Een verhaal dat zich afspeelt op een onbewond eiland met Tom Hanks in de hoofdrol
19 What lies beneath
Een thriller met Harrison Ford en Michelle Pfeiffer in de hoofdrollen.
One of the preeminent directors of mainstream Hollywood entertainment since the mid-1980s.
While studying at USC, Zemeckis met future partner Bob Gale, with whom he went on to work in TV. The team co-wrote their first feature, the nostalgic teen romp I Wanna Hold Your Hand (1978), with Zemeckis directing and Steven Spielberg debuting as executive producer. (They also collaborated on the screenplay of Spielberg's feature, 1941, 1979.) Neither Hold Your Hand nor Used Cars (1980) stimulated much box-office action; they did, however, draw the attention of Michael Douglas, who hired Zemeckis to direct the hit romantic adventure, Romancing the Stone (1984).
With Gale usually producing and co-writing, Zemeckis has gone on to turn out some of the most popular films of the 1980s, including the clever time warp adventure/comedy Back to the Future (1985) and the bravura piece of live action/animation integration, Who Framed Roger Rabbit (1988).
Filmography of Films of Robert Zemeckis
1978 I Wanna Hold Your Hand director, screenwriter
1979 1941 screenwriter, story
1980 Used Cars director, screenwriter
1984 Romancing the Stone director
1985 Back to the Future director, screenwriter
1988 Who Framed Roger Rabbit director
WHO FRAMED ROGER RABBIT?
Regie: Robert Zemeckis
Regie van de animatiegedeeltes: Richard Williams
Acteurs: Bob Hoskins, Christopher Lloyd, Joanno Cossidy
Stubby Koye
Scenario: Jeffrey Price, Peter S. Seaman
naar het boek van Gary K. Wolf
Camera: Dean Cundey
Muziek: Alan Silvestri
Jessica, de getekende hoofdfiguur uit Who Framed Roger Rabbit?, werd door een Amerikaans blad uitgeroepen tot de mooiste vrouw va het jaar. De welgevormde, verleidelijk mooie én trouwe vrouw van het licht neurotische en doordraaiende konijn Roger Robbit, fluistert ons de essentie van hoor wezen in alle onschuld toe: 'Ik ben niet echt slecht, ik ben enkel zo getekend.' In een adembenemend tempo en niet zonder ironische citaten uit oude films en comics vertelt Who Framed Roger Rabbit? het verhool von privé-detective Eddie Voillant (Bob Hoskins). In een verhaal vol intriges stoot hij aan de zijde van het konijn dot van moord wordt beschuldigd, diens knappe vrouw en andere figuren uit de
cartoonwereld. Samen vatten ze de strijd aan tegen de meester van de vermomming en de echte moordenaar; rechter Doom (Christopher Lloyd). Doom voert een achterbakse vernietigingsveldtocht (o.a. met verfverdunner) tegen het bonte gezelschop van tekenfilmfiguren. Behalve de haast verpletterende aanwezigheid van het boezemwonder Jessica, maken ook de nooit eerder geziene trucagetechnieken, waarmee realistische speelfilm en animatiefilm prachtig gecombineerd worden, indruk.
1989 Back to the Future Part II director, story-from characters
Met Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson,Crispin Glover en Jeffrey Weissman
1990 Back to the Future Part III director, story
1992 Death Becomes Her director, producer
1992 The Public Eye executive producer
1992 Trespass screenplay, executive producer
1992 Contact
Met: Jodie Foster, Matthew McConaughey, James Woods,
John Hurt, Tom Skerrit.
Net als het begin van Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey, wordt ook dat van Contact gekenmerkt door een weldadige rust. Op flarden van geluidsgolven die ooit de ruimte ingezonden werden en variëren van nieuws over de moord op Kennedy tot verjaarde popmuziek en toespraken van Roosevelt, verwijderen we ons van de aarde. De reis voert tot ver voorbij ons zonnestelsel, waar we ons geruime tijd en als de zakjes popcorn tenminste niet kraken, in volstrekte stilte kunnen vergapen aan de imposante kosmos.
Gevoel voor grandeur kan regisseur Robert Zemeckis niet ontzegd worden, al is het jammer dat het niveau van de eerste scènes gedurende de rest van de film niet meer gehaald wordt, zelfs niet aan het slot van Contact, als astronome Ellie Arroway eindelijk aan haar ruimtereis begint.
Ellie was als klein meisje al gefascineerd bezig met het opvangen van geluidssignalen, soms met de vage hoop contact te krijgen met haar overleden moeder. De volwassen sterrenkundige, die haar vader verloor toen zij negen jaar was, blijkt een eenzame wetenschapster, wat door de keuze voor Jodie Foster die het patent op solitaire vrouwen heeft, nog eens wordt onderstreept. Haar overtuiging dat er een buitenaardse beschaving bestaat, komt voort uit een latent verlangen niet meer alleen te zijn, suggereert de film, en Foster weet als altijd ook hier weer intelligentie aan gevoel te paren, zodat de toeschouwer het banale van deze psychologische verklaring bijna over het hoofd ziet.
Contact, gebaseerd op een boek van Pulitzer Prize winnaar CarI Sagan, wil sciencefiction voor een intelligent publiek zijn en daarbij graag iedereen tevreden stellen. Tegenover de wetenschapster, die niet in God gelooft omdat zijn bestaan niet bewezen kan worden, staat derhalve een gesjeesde theologiestudent (McConaughey), bijgenaamd Gods diplomaat. Hij neemt niet alleen de verplichte liefdesscène met de protagoniste op zich, maar draagt ook bij aan de discussie, met de vraag of wetenschap en technologie de mens gelukkiger maken.
De gedachtewisseling is aanvankelijk wel onderhoudend, vooral omdat de atheïste de verantwoordelijkheid die haar overtuiging met zich meebrengt van jongs af aan onderkent en haar mening uitvoerig mag ventileren, wat in Hollywood films nogal ongebruikelijk is. Maar later krijgt New Age geneuzel steeds meer kans, bij monde van de dan tot geestelijk adviseur van de president gepromoveerde gelovige, en door de ontdekking van een geheel op het individu toegesneden metafysisch gebied ergens in de ruimte.
Zemeckis, die de Back to the Future trilogie maakte, waarin nauwelijks werd gefilosofeerd, is sinds Forrest Gump de denker van Hollywood en ook Contact gaat daar zichtbaar onder gebukt. De film is onevenwichtig, vol ouderwetse gewichtigdoenerij en neerbuigend gebrachte uitleg, terwijl Gumptrucjes die onder anderen Bill Clinton laten opdraven het geheel niet geloofwaardiger maken. Maar er zijn ook mooie scènes, van multimiljonair John Hurt bijvoorbeeld als financier, en betoverende momenten. Jodie Foster met hoed en koptelefoon naast een rijtje satellietschotels, die als zonnebloemen in het veld staan, is niet aan mij besteed. Maar de ontvangst van het eerste signaal uit de ruimte is weer even opwindend als bij Close Encounters of the Third Kind en het beeld dat vervolgens na veel focussen op de monitor verschijnt blijkt zo'n verrassende vondst, dat er hier over gezwegen moet worden. Wat meer zwijgzaamheid zou Contact zelf trouwens ook ten goede komen, want het genre is op zijn best zolang we in onzekerheid verkeren, zoals in werkelijkheid, wanneer we naar de sterren kijken.
1994 Forrest Gump
Een tragische komedie
met Tom Hanks in de hoofdrol
19 Cast Away
Een verhaal dat zich afspeelt op een onbewond eiland met Tom Hanks in de hoofdrol
19 What lies beneath
Een thriller met Harrison Ford en Michelle Pfeiffer in de hoofdrollen.
