Document Actions
ZEFFIRELLI, Franco
Director, screenwriter, production designer, * 12.2..1923, Florence, Italy
Education: Accademia di Belle Arti, Florence; Florence University (architecture)
Deze Italiaanse theateren opera regiseur was verzetstrijder en begon zijn carrière in het theater als radio redacteur; in 1945 in 1946 kwam hij bij Visconti’s Morelli-Stoppagezelschap. Hij gaf spoedig het acteren op, werd Viscont’s assistent tijdens dien opnamen van La Terra trema (1948) werkte daarna samen met De Sica en Rosselini en assisteerde Salvador Dali bij dien ontwerpen voor de uitvoering van As you like it. In 1956 kreeg hij zijn eerste buitenlandse opdracht; Falstaff voor het Holland Festival. Een jaar later begon hij een serie opera producties in Dallas, Texas; in 1959 vierde hij triomfen in Convent Garden o.m. met Lucia di Lammermoor. Daarna werkte hij voor de Old Vic; zijn naturalistische productie van Romeo and Julia (later verfilms) werd als revolutionair bestempeld, maar riep ook veel weerstanden op. In 1964 debuteerde hij in de Metropolitan. Zefferini’s ‘kruistocht tegen verveling in de opera’ wordt zeer verschillend beoordeeld. Zijn onorthodoxe aanpak van overbekende opera’s en toneelstukkenwordt enerzijds bejubeld, anderzijds wordt hem vaak verweten door somptueuze aankleding en vuurwerkachtige regie het originele werk geweld aan te doen en slechts oog te hebben voor het grandioze kijkspel.
In November 1966, while editing The Taming of the Shrew, Zeffirelli heard of widespread destruction caused by flooding in Florence. He and a hastily assembled crew shot a documentary for Italian television depicting the devastation, and Richard Burton did the narration. The film helped raise over $20 million toward the restoration of the city and its valuable works of art. Zeffirelli chose two teenage actors, Olivia Hussey and Leonard Whiting, to play the leads. This version of Shakespeare's tragedy was consonant with the 1960s and included a nude love scene. A box-office smash, Romeo and Juliet also earned Academy Awards for cinematography and costume design.
Few Zeffirelli films since Romeo and Juliet have realized such widespread popularity. Brother Sun, Sister Moon (1973), the life of St. Francis of Assisi, was a box-office failure, although a recent resurgence of interest has elevated the film to a kind of cult status. Zeffirelli's television presentation, Jesus of Nazareth, first broadcast in 1977, exhibited his masterful ability to direct spectacle and to render a sensitive subject intelligently. These qualities were also evident in La Traviata (1982). In this extraordinary film, his decision to deconstruct the images of the famed opera while sustaining the melody serves the opera most eloquently. Applying the same techniques to his next cinematic opera, Otello (1986), however, failed to produce the same results. Though film critics have chastised him for his unabashed sentimentality (especially in his remake of The Champ, 1979) and extravagant productions, these are also the qualities that have made him popular with film audiences, as well as theater and opera patrons around the world. Zeffirelli maakt vierde versie van 'Jane Eyre' Jane Eyre. Regie: Franco Zeffirelli Met: Charlotte Gainsbourg, William Hurt, Anna Paquin, Joan Plowright, Geraldine Chaplin. Uitgebracht door Arcade.
door BIANCA STIGTER- juli 1997 Beroemde boeken moeten eens in de zoveel tijd opnieuw vertaald worden en opnieuw verfilmd. De boeken zelf verouderen niet, hun vertalingen en verfilmingen meestal wel - een bewijs voor de kracht van de boeken. Het is ook in dit opzicht jammer dat Nederland een klein filmland is: wat zou het heerlijk zijn als we behalve verschillende Op hoop van zegens ook twee versies van Karakter zouden hebben, of drie van De avonden. De Engelse literatuur heeft het beter getroffen. Van Charlotte Bröntes Jane Eyre uit 1847 is nu, na versies uit 1934, '44 en '71 voor de vierde keer een film gemaakt, waarmee Charlotte haar zusje Emily’s Wuthering Heights ('39, '54 en '70) voorbij heeft gestreefd.
Nummer vier werd gemaakt door Franco Zeffirelli, de Italiaans/Amerikaanse regisseur die bijna altijd boeken, opera's of toneelstukken verfilmd (zijn Hamlet uit 1990 met MeI Gibson was de derde). Voor een Zeffirelli is Jane Eyre, die hier meteen op video wordt uitgebracht, opmerkelijk terughoudend aangekleed en terughoudend, bijna vlak, gespeeld. De decors en locaties eisen minder aandacht op dan de gezichten van de acteurs - we zien Jane maar een keer wandelen, en er zit maar een feestje in de film. Bröntes verhaal heeft dan ook weinig gemeen met die van de nu voor verfilmingen zo populaire Jane Austen. Lachen kun je niet om Jane Eyre, zij is de onsentimentele heldin van een melodrama, dat in deze versie niet al te hinderlijk is ingedikt. (Voor wie het boek niet gelezen heeft: Jane is een wees die door haar tante naar een verschrikkelijk weeshuis wordt gestuurd en later gouvernante wordt op een kasteel, waar ze verliefd wordt op de raadselachtige kasteelheer.)
Het eerste belangwekkende gezicht in Jane Eyre is van Anna Paquin, het meisje dat voor haar rol in The Piano een Oscar kreeg en nu Jane speelt als ze klein is. Verrukkelijk fel spreekt ze bekende zinnen uit. 'How do you avoid hell?' Vraagt schoolhoofd mr. Brocklehurst. '1 must keep in good health, and not die', antwoordt Jane. De volgende gezichten zijn van Charlotte Gainsbourg en William Hurt, de opvolgers van onder anderen Joan Fontaine en Orson Welles. Gainsbourg, die eerder gloeide in The Cement Garden, maakt niet nieuwsgierig naar andere Janes. Ze is Jane, gebutst maar niet gebroken door haar jaren op Lowood School, en ze is lelijk zoals elke lelijke vrouw lelijk zou willen zijn, want ze is eigenlijk mooi, alleen weet niemand het nog. William Hurt, gelauwerd acteur van onder meer Smoke en Kiss of the Spider Woman, is geen bijster brandende Mr. Rochester, maar dat is voor dit romantische verhaal minder erg dan je zou verwachten. Jane is zo versmaad, zo alleen, dat elke liefde haar zou kunnen redden. Dat de spreekwoordelijke vonk tussen de geliefden uitblijft, en er van de plechtig hartstochtelijke dialogen uit het boek tamelijk weinig is overgenomen, maakt deze Jane Eyre moderner dan je misschien zou willen.
Filmography Franco Zeffirelli 1947 La Terra Trema assistant director 1951 Bellissima assistant director 1954 Senso/Wanton Contessa assistant director 1957 Camping director 1965 La Boheme director, production designer 1967 The Taming of the Shrew dir.producer, screenwriter 1968 Romeo and Juliet director, screenwriter 1973 Brother Sun, Sister Moon /Fratello Sole Sorella Luna director, co-screenwriter 1977 Jesus of Nazareth director 1979 The Champ director 1981 Endless Love director 1982 La Traviata director, screenwriter, production designer 1986 Otello director, screenwriter 1988 Young Toscanini /Il Giovane Toscanini director, story 1990 Hamlet director, screenwriter
Gekroond geboren hoofden Hamlet. Regie: Franco Zefferelli.
Met Mel Gibson, Glenn Close, Alan
Bates, Helena Bonham-Carter, Paul Scofield, Ian Holm.
Zeffirelli werd voornamelijk bekend om zijn monumentale operaregies, onder meer voor La Scala in Milaan, en zijn even grootschalige aanpak van het klassieke repertoiretoneel. Maar hij kan ook bogen op filmondernemingen, die nooit zijn voorkeur voor het theatrale verhulden. De film is meeslepend en een plezier om naar te bekijken en te beluisteren. Zeffirelli benaderde Hamlet zoals hij de andere twee stukken aanpakte: met Italiaanse, aan opera verwante passie en in het quasi-realisme van het sprookje. Daarom is Elsinore zoals een kind weet dat het hoort: een guur kasteel waar het ook binnen altijd waait, met metersbrede muren, een troebele slotgracht en onneembare kantelen, eenzaam gelegen in een bar landschap.
Zeffirelli is inventief en behaagziek genoeg om de spanning en sfeer van zo'n slot uit te buiten voor zijn mis-en-scène. Daarbij pakt hij breed uit, en hij slaagt er zelfs in de kitsch zoveel mogelijk te vermijden. Kostuums en hofhouding passen eveneens bij wat men verwacht bij het woord Middeleeuwen en de personages bewegen zich navenant: primitief, heftig, snel agressief Ze spreken nadrukkelijk en soms nogal luidkeels in de dansen van Shakespeare, maar storen doet dat niet. Zefferelli schiep zo acceptabel en consequent het kunstmatige milieu op Elsinore, dat de voor een dagelijkse conversatie eigenlijk te welluidend geformuleerde dialogen met gemak kunnen doorgaan voor 'gewone' gesprekken. Bovendien gaat het hier om Gekroond Geboren Hoofden, daar laat hij geen twijfel over bestaan, en die uiten zich nu eenmaal Royaal, in meer opzichten. Zeffirelli deed een gouden greep met de casting. Het spel spat van het scherm.
De Australische acteur Mel Gibson bewijst dat hij het stadium van meisjesidool definitief achter zich heeft gelaten. Hij is een prachtige Hamlet, geen weke twijfelaar maar iemand die eronder gebukt gaat dat hij jongen en man tegelijk is. Zeffirelli laat hem balanceren tussen gek en niet gek, met een subtiel extra duwtje tot overhellen naar de waanzin. De wraak die hij beraamt op zijn moeder, koningin Gertrude, en haar zwager en echtgenoot Claudius (Alan Bates, mooi als hoogstaande proleet), is gerechtvaardigd door hun moord op zijn vader en niet minder door het. bloedschenninge karakter van hun te snelle huwelijk, daar is hij zelf van overtuigd. Maar door juist aan Glen Close de rol van Gertrude te geven, benadrukt Zeffirelli zijn visie dat Hamlets wraakzucht ook is ingegeven door zijn eigen verlangen naar bloedschande. Volgens Zeffirelli moordt Hamlet omdat hij jaloers is. Close speelt een mooie, meisjesachtige moeder, een geboren flirt die zich verleidelijk gedraagt tegen elke man, ook tegen haar eigen kind. Een moeder dus, waar een labiele zoon verliefd op kan worden. Een moeder die vraagt om een crime passionel.
Tea With Mussolini (Té con il Duce). Regie: Franco Zeffirelli. Met: Joan P.lowright, MaggieSmith,.Judi Dench, Cher, Lily Tomlin.
Judy Dench
Franco Zefflfelli, regisseur van flamboyante opera- en toneelvoorstellingen en films, is niet de man tot wie men zichvanzelfsprekend wendt als het gaat om documentaire waarheden. Tea With Mussolini, een semi-autobiografisch verhaal van de regisseur over zijn jeugd in het Florence van de jaren dertig en veertig, is dan ook vooral een van nostalgie vervulde terugblik naar de periode waarin de jonge Zeffirelli zich ontwikkelde tot kunstliethebber en Anglofiel. In Florence woonachtige Engelse dames ontfermden zich over de jongen, toen zijn moeder naar Parijs vertrok en zijn natuurlijke vader weigerde hem te erkennen. De 'scorpioni' zoals ze vanwege hun bijtende spot genoemd werden, drinken thee, doen veel en op wat dweperige wijze aan museumbezoek en laten zich aanvankelijk nog dooi de zwarthemden helpen met oversteken. Pas als zich onder de fascisten vijandigheid jegens de Engelsen begint af te tekenen, reist de zichzelf tot aanvoerster benoemd hebbende ambassadeursweduwe Lady Hester Random naar Rome om met de Duce een kopje Earl Gray te drinken en de veiligheid van het gezelschap te verzekeren.
Zeffirelli leende de scene van Violet Trefusis, een Bloomsbury-vriendin van Virginia Woolf, die veel opschepte over haar onderonsje met Mussolini, en gaf de rol aan Maggie Smith. De favoriete actrice, altijd eentikje neusverkouden en met opgetrokken wenkbrauwen geboren, speelt haar als een vrouw die volkomen ten onrechte overtuigd is van haar eigen gelijk. Om het geheel wat te ver.levendigen werden met hulp van de Engelse schrijver John Mortimer twee Amerikaanse personages toegevoegd: een bruinverbrande archeologe en een door Cher vertolkte joodse verzamelaarster. De makers zeggen het er eerlijk bij, in een voor de pers bestemd schrijven, maar wie daarvan niet op de hoogte is zou zich gemakkelijk kunnen laten misleiden door een partizanenverleden dat Zeffirelli in de film wordt toegeschreven door hem in de jaren veertig de joodse Amerikaanse te laten heIpen ontsnappen. Dat we een oorlog kunnen winnen met weduwen en oude vrijsters die zich niet laten commanderen is een veelamusantere observatie, ook al is ook dat niet juist. Tea WithMussolini is een film die we niet helemaal serieus moeten nemen; die er is voor de verzorgde plaatjes, en waarin roomwit tafellinnen en echte schilderijen (op de Picasso's na) belangrijker zijn dan de feiten. Ik maak me sterk dat het overduidelijk ontembare groepje actrices er net zo over dacht.
Deze Italiaanse theateren opera regiseur was verzetstrijder en begon zijn carrière in het theater als radio redacteur; in 1945 in 1946 kwam hij bij Visconti’s Morelli-Stoppagezelschap. Hij gaf spoedig het acteren op, werd Viscont’s assistent tijdens dien opnamen van La Terra trema (1948) werkte daarna samen met De Sica en Rosselini en assisteerde Salvador Dali bij dien ontwerpen voor de uitvoering van As you like it. In 1956 kreeg hij zijn eerste buitenlandse opdracht; Falstaff voor het Holland Festival. Een jaar later begon hij een serie opera producties in Dallas, Texas; in 1959 vierde hij triomfen in Convent Garden o.m. met Lucia di Lammermoor. Daarna werkte hij voor de Old Vic; zijn naturalistische productie van Romeo and Julia (later verfilms) werd als revolutionair bestempeld, maar riep ook veel weerstanden op. In 1964 debuteerde hij in de Metropolitan. Zefferini’s ‘kruistocht tegen verveling in de opera’ wordt zeer verschillend beoordeeld. Zijn onorthodoxe aanpak van overbekende opera’s en toneelstukkenwordt enerzijds bejubeld, anderzijds wordt hem vaak verweten door somptueuze aankleding en vuurwerkachtige regie het originele werk geweld aan te doen en slechts oog te hebben voor het grandioze kijkspel.
In November 1966, while editing The Taming of the Shrew, Zeffirelli heard of widespread destruction caused by flooding in Florence. He and a hastily assembled crew shot a documentary for Italian television depicting the devastation, and Richard Burton did the narration. The film helped raise over $20 million toward the restoration of the city and its valuable works of art. Zeffirelli chose two teenage actors, Olivia Hussey and Leonard Whiting, to play the leads. This version of Shakespeare's tragedy was consonant with the 1960s and included a nude love scene. A box-office smash, Romeo and Juliet also earned Academy Awards for cinematography and costume design.
Few Zeffirelli films since Romeo and Juliet have realized such widespread popularity. Brother Sun, Sister Moon (1973), the life of St. Francis of Assisi, was a box-office failure, although a recent resurgence of interest has elevated the film to a kind of cult status. Zeffirelli's television presentation, Jesus of Nazareth, first broadcast in 1977, exhibited his masterful ability to direct spectacle and to render a sensitive subject intelligently. These qualities were also evident in La Traviata (1982). In this extraordinary film, his decision to deconstruct the images of the famed opera while sustaining the melody serves the opera most eloquently. Applying the same techniques to his next cinematic opera, Otello (1986), however, failed to produce the same results. Though film critics have chastised him for his unabashed sentimentality (especially in his remake of The Champ, 1979) and extravagant productions, these are also the qualities that have made him popular with film audiences, as well as theater and opera patrons around the world. Zeffirelli maakt vierde versie van 'Jane Eyre' Jane Eyre. Regie: Franco Zeffirelli Met: Charlotte Gainsbourg, William Hurt, Anna Paquin, Joan Plowright, Geraldine Chaplin. Uitgebracht door Arcade.
door BIANCA STIGTER- juli 1997 Beroemde boeken moeten eens in de zoveel tijd opnieuw vertaald worden en opnieuw verfilmd. De boeken zelf verouderen niet, hun vertalingen en verfilmingen meestal wel - een bewijs voor de kracht van de boeken. Het is ook in dit opzicht jammer dat Nederland een klein filmland is: wat zou het heerlijk zijn als we behalve verschillende Op hoop van zegens ook twee versies van Karakter zouden hebben, of drie van De avonden. De Engelse literatuur heeft het beter getroffen. Van Charlotte Bröntes Jane Eyre uit 1847 is nu, na versies uit 1934, '44 en '71 voor de vierde keer een film gemaakt, waarmee Charlotte haar zusje Emily’s Wuthering Heights ('39, '54 en '70) voorbij heeft gestreefd.
Nummer vier werd gemaakt door Franco Zeffirelli, de Italiaans/Amerikaanse regisseur die bijna altijd boeken, opera's of toneelstukken verfilmd (zijn Hamlet uit 1990 met MeI Gibson was de derde). Voor een Zeffirelli is Jane Eyre, die hier meteen op video wordt uitgebracht, opmerkelijk terughoudend aangekleed en terughoudend, bijna vlak, gespeeld. De decors en locaties eisen minder aandacht op dan de gezichten van de acteurs - we zien Jane maar een keer wandelen, en er zit maar een feestje in de film. Bröntes verhaal heeft dan ook weinig gemeen met die van de nu voor verfilmingen zo populaire Jane Austen. Lachen kun je niet om Jane Eyre, zij is de onsentimentele heldin van een melodrama, dat in deze versie niet al te hinderlijk is ingedikt. (Voor wie het boek niet gelezen heeft: Jane is een wees die door haar tante naar een verschrikkelijk weeshuis wordt gestuurd en later gouvernante wordt op een kasteel, waar ze verliefd wordt op de raadselachtige kasteelheer.)
Het eerste belangwekkende gezicht in Jane Eyre is van Anna Paquin, het meisje dat voor haar rol in The Piano een Oscar kreeg en nu Jane speelt als ze klein is. Verrukkelijk fel spreekt ze bekende zinnen uit. 'How do you avoid hell?' Vraagt schoolhoofd mr. Brocklehurst. '1 must keep in good health, and not die', antwoordt Jane. De volgende gezichten zijn van Charlotte Gainsbourg en William Hurt, de opvolgers van onder anderen Joan Fontaine en Orson Welles. Gainsbourg, die eerder gloeide in The Cement Garden, maakt niet nieuwsgierig naar andere Janes. Ze is Jane, gebutst maar niet gebroken door haar jaren op Lowood School, en ze is lelijk zoals elke lelijke vrouw lelijk zou willen zijn, want ze is eigenlijk mooi, alleen weet niemand het nog. William Hurt, gelauwerd acteur van onder meer Smoke en Kiss of the Spider Woman, is geen bijster brandende Mr. Rochester, maar dat is voor dit romantische verhaal minder erg dan je zou verwachten. Jane is zo versmaad, zo alleen, dat elke liefde haar zou kunnen redden. Dat de spreekwoordelijke vonk tussen de geliefden uitblijft, en er van de plechtig hartstochtelijke dialogen uit het boek tamelijk weinig is overgenomen, maakt deze Jane Eyre moderner dan je misschien zou willen.
Filmography Franco Zeffirelli 1947 La Terra Trema assistant director 1951 Bellissima assistant director 1954 Senso/Wanton Contessa assistant director 1957 Camping director 1965 La Boheme director, production designer 1967 The Taming of the Shrew dir.producer, screenwriter 1968 Romeo and Juliet director, screenwriter 1973 Brother Sun, Sister Moon /Fratello Sole Sorella Luna director, co-screenwriter 1977 Jesus of Nazareth director 1979 The Champ director 1981 Endless Love director 1982 La Traviata director, screenwriter, production designer 1986 Otello director, screenwriter 1988 Young Toscanini /Il Giovane Toscanini director, story 1990 Hamlet director, screenwriter
Gekroond geboren hoofden Hamlet. Regie: Franco Zefferelli.
Zeffirelli werd voornamelijk bekend om zijn monumentale operaregies, onder meer voor La Scala in Milaan, en zijn even grootschalige aanpak van het klassieke repertoiretoneel. Maar hij kan ook bogen op filmondernemingen, die nooit zijn voorkeur voor het theatrale verhulden. De film is meeslepend en een plezier om naar te bekijken en te beluisteren. Zeffirelli benaderde Hamlet zoals hij de andere twee stukken aanpakte: met Italiaanse, aan opera verwante passie en in het quasi-realisme van het sprookje. Daarom is Elsinore zoals een kind weet dat het hoort: een guur kasteel waar het ook binnen altijd waait, met metersbrede muren, een troebele slotgracht en onneembare kantelen, eenzaam gelegen in een bar landschap.
Zeffirelli is inventief en behaagziek genoeg om de spanning en sfeer van zo'n slot uit te buiten voor zijn mis-en-scène. Daarbij pakt hij breed uit, en hij slaagt er zelfs in de kitsch zoveel mogelijk te vermijden. Kostuums en hofhouding passen eveneens bij wat men verwacht bij het woord Middeleeuwen en de personages bewegen zich navenant: primitief, heftig, snel agressief Ze spreken nadrukkelijk en soms nogal luidkeels in de dansen van Shakespeare, maar storen doet dat niet. Zefferelli schiep zo acceptabel en consequent het kunstmatige milieu op Elsinore, dat de voor een dagelijkse conversatie eigenlijk te welluidend geformuleerde dialogen met gemak kunnen doorgaan voor 'gewone' gesprekken. Bovendien gaat het hier om Gekroond Geboren Hoofden, daar laat hij geen twijfel over bestaan, en die uiten zich nu eenmaal Royaal, in meer opzichten. Zeffirelli deed een gouden greep met de casting. Het spel spat van het scherm.
De Australische acteur Mel Gibson bewijst dat hij het stadium van meisjesidool definitief achter zich heeft gelaten. Hij is een prachtige Hamlet, geen weke twijfelaar maar iemand die eronder gebukt gaat dat hij jongen en man tegelijk is. Zeffirelli laat hem balanceren tussen gek en niet gek, met een subtiel extra duwtje tot overhellen naar de waanzin. De wraak die hij beraamt op zijn moeder, koningin Gertrude, en haar zwager en echtgenoot Claudius (Alan Bates, mooi als hoogstaande proleet), is gerechtvaardigd door hun moord op zijn vader en niet minder door het. bloedschenninge karakter van hun te snelle huwelijk, daar is hij zelf van overtuigd. Maar door juist aan Glen Close de rol van Gertrude te geven, benadrukt Zeffirelli zijn visie dat Hamlets wraakzucht ook is ingegeven door zijn eigen verlangen naar bloedschande. Volgens Zeffirelli moordt Hamlet omdat hij jaloers is. Close speelt een mooie, meisjesachtige moeder, een geboren flirt die zich verleidelijk gedraagt tegen elke man, ook tegen haar eigen kind. Een moeder dus, waar een labiele zoon verliefd op kan worden. Een moeder die vraagt om een crime passionel.
Tea With Mussolini (Té con il Duce). Regie: Franco Zeffirelli. Met: Joan P.lowright, MaggieSmith,.Judi Dench, Cher, Lily Tomlin.
Franco Zefflfelli, regisseur van flamboyante opera- en toneelvoorstellingen en films, is niet de man tot wie men zichvanzelfsprekend wendt als het gaat om documentaire waarheden. Tea With Mussolini, een semi-autobiografisch verhaal van de regisseur over zijn jeugd in het Florence van de jaren dertig en veertig, is dan ook vooral een van nostalgie vervulde terugblik naar de periode waarin de jonge Zeffirelli zich ontwikkelde tot kunstliethebber en Anglofiel. In Florence woonachtige Engelse dames ontfermden zich over de jongen, toen zijn moeder naar Parijs vertrok en zijn natuurlijke vader weigerde hem te erkennen. De 'scorpioni' zoals ze vanwege hun bijtende spot genoemd werden, drinken thee, doen veel en op wat dweperige wijze aan museumbezoek en laten zich aanvankelijk nog dooi de zwarthemden helpen met oversteken. Pas als zich onder de fascisten vijandigheid jegens de Engelsen begint af te tekenen, reist de zichzelf tot aanvoerster benoemd hebbende ambassadeursweduwe Lady Hester Random naar Rome om met de Duce een kopje Earl Gray te drinken en de veiligheid van het gezelschap te verzekeren.
Zeffirelli leende de scene van Violet Trefusis, een Bloomsbury-vriendin van Virginia Woolf, die veel opschepte over haar onderonsje met Mussolini, en gaf de rol aan Maggie Smith. De favoriete actrice, altijd eentikje neusverkouden en met opgetrokken wenkbrauwen geboren, speelt haar als een vrouw die volkomen ten onrechte overtuigd is van haar eigen gelijk. Om het geheel wat te ver.levendigen werden met hulp van de Engelse schrijver John Mortimer twee Amerikaanse personages toegevoegd: een bruinverbrande archeologe en een door Cher vertolkte joodse verzamelaarster. De makers zeggen het er eerlijk bij, in een voor de pers bestemd schrijven, maar wie daarvan niet op de hoogte is zou zich gemakkelijk kunnen laten misleiden door een partizanenverleden dat Zeffirelli in de film wordt toegeschreven door hem in de jaren veertig de joodse Amerikaanse te laten heIpen ontsnappen. Dat we een oorlog kunnen winnen met weduwen en oude vrijsters die zich niet laten commanderen is een veelamusantere observatie, ook al is ook dat niet juist. Tea WithMussolini is een film die we niet helemaal serieus moeten nemen; die er is voor de verzorgde plaatjes, en waarin roomwit tafellinnen en echte schilderijen (op de Picasso's na) belangrijker zijn dan de feiten. Ik maak me sterk dat het overduidelijk ontembare groepje actrices er net zo over dacht.
