De kijkcijfers van de serie Foreign Affairs vallen nog wat tegen. Toch is de actrice Renske van der Zee als de vrouw van Jan van Velsen, de Nederlandse ambassadeur in Argentinië, door haar uitstraling duidelijk in beeld en gesprek.

Renske van der Zee is met haar Nederlandse collega’s terug op de thuisbasis. In haar geval is dar Amsterdam, de stad waar ze in 1981 de toneelschool verliet. ,,Want dat ik aan het toneel zou gaan, stond voor mij van jongsaf vast in Nederland deed ze theater (Publieks-theater, toneelgroep Theater, Theater Unie en Gouden Tand') èn televisie (Vera Blok in ‘het wassende water' en de Shireen Strooker productie ‘onder de leden’ Onder de leden' over het thema aids.)

En toen, in 1991, kwam de honderdvijfendertigdelige soapserie Foreign Affairs, een Nederlands/Canadees/Argentijnse coproductie, die werd opgenomen in Argentinië. Een avontuur! Een soort emigrantengevoel! Aan die periode denkt Renske met gemengde gevoelens terug: ,,Het was ver van huis. Ik verlangde naar thuis." Het heeft haar in ieder geval één ding geleerd: ze is geen actrice voor een soap. ,,Er zijn drie vormen van acteren: drama, comedy of soap. Drama geeft een ontwikkeling aan - in soap is die minimaal. In drama en comedy krijg je de mogelijkheid, je tanden in een rol te zetten, iets te maken van de figuur die je speelt. Dat kan al bij de repetities en groeit, zodra de regisseur het heeft losgelaten, bij de voorstellingen. Je bouwt iets op en uit. Bij soap is daar geen mogelijkheid voor. Het is dagelijks een stuk tekst opnemen, en weg is het. Je kunt er niets aan toevoegen. Misschien krijg je bij heel langlopende soaps een kans om iets aan een rol toe te voegen." Hoe was het werken in Zuid-Amerika? ,,We waren met vijf Nederlanders en vijf Canadezen, die al heel lang in de Amerikaanse staat Californië wonen; de anderen waren acteurs van eigen Argentijnse bodem.

Behalve onze belichter Frans van Baerschot waren ook de technici Zuid Amerikanen. Daar is niets op tegen natuurlijk, maar niet alleen de taal, ook de werkmentaliteit is daar anders. Toen we uit Nederland vertrokken, was een algemene verhaallijn door de Canadese schrijvers uitgezet en stonden de eerste afleveringen op papier. Wat daarna zou gebeuren, was voor ons ook vaak een verrassing. De schrijvers werkten in een soort weekthema - in vijf afleveringen moest een bepaald gegeven worden uitgewerkt. Ik speelde Noëlla Prins, de moeder van twee tieners. Zij voelt zich in de diplomatieke wereld helemaal niet op haar plaats. Uit angst om te verliezen maakt ze de verkeerde keuzes en verliest alles.

"De Canadese acteurs die meedoen, zijn er lid van; ze hadden alle plichten en rechten keurig op papier staan. De Engelstalige versie werd dan ook altijd als eerste opgenomen. Voor Nederlanders is het wat dat betreft minder geregeld. Dat nadeel ontdek je des te meer in het buitenland. De Canadezen wezen met de vinger op het contract, nog vóórdat er werd opgenomen. Wij moesten onze scènes soms 's-avonds om acht uur, na veertien uur wachten, opnemen wanneer zij klaar waren. Maar het was toch een enerverende tijd."