Hij werd in 1920 minister van Buitenlandse Zaken en in 1921 voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Hij geldt als een der beste romanciers van zijn land in de moderne tijd. Met de gedichten en novellen, die hij in het leidinggevende tijdschrift Convorbiri literare (Literaire gesprekken) publiceerde, bereidde hij zijn cyclus ‘boeken der Comanesti’ voor, vijf van elkaar losstaande romans, waarvan de personen echter steeds dezelfde zijn en die door een logische band zijn verbonden. Hij schildert er het boerenvolk in uit een dorp in Walachije en betreurt het verdwijnen van het goede oude type van vrome bojaren, zomede de financiële omwentelingen die het alle dagsleven op het land kort voor de eeuwwende doorschokten. Zijn voorbeeld, wat de opzet betreft, is uiteraard Zola; echter is Zamfirescu van een veel groter bezorgdheid om klassieke vormgeving en perfectie dan de Fransman. In 1909 werd Zamfirescu lid der Roemeense Academie (befaamd bleef zijn intreerede over ‘Popularisme in de Roemeense literatuur’ waarin hij, tot veler verontwaardiging, scherpe kritiek leverde op de productie van het gewone volk op kunstgebied). Grote opgang maakten zijn toneelwerken.

Bibl. (voorn. werken): Romans; In fata vietii (Tegenover het leven, 1884); voorts een romancyclus uit het leven van het Roem. volk beginnend met: Vieata la tara (Het leven op het land, 1894); vervolgd met: Tânase Scatiu (1896); In rãzboiu (In de oorlog, 1897); Indreptãri (Verbeteringen, 1900); Ana (1911).

Novellen: o.a.Furfanta (1900); O muzã (1922). Drama's: Poezia depãrtãrii (Het gedicht van de verwijdering, 1913); Voichita (1919). Gedichten: Imnuri pãgâne (Heidense hymnen, 1897); Poezii, uitg. d. M. Rarincesco (1935).

LITT.: M. Rarincescu, D. Z., si Italia, in: Studii Italieni I (1934), blz. 37 e.v.; O. Isopescu, D. Z. a Napoli, in: Rendironti della R. Acc. de Arch., Lettere e Belle Arti di Napoli (1933); L.Predescu, D. Z., Viata Ii opera (1938).