Maker van o.a. Marvin's Room.. Met: Meryl Streep, Diane Keaton, Robert DeNiro.

Diana Keaton en Marlyn Streep

Gezonden zijn zieliger dan zieken

Het is onder het grote publiek en de leden van de Amerikaanse Academy een geliefd cliché dat op enigerlei wijze lichamelijk minder valide filmpersonages gezegend zijn met een bijzonder mooi karakter. De waardering voor Mv Left Foot (1989) over de van woedende frustratie vervulde, zwaar gehandicapte en onhebbelijke schrijver Christy Brown, lijkt achteraf gezien de uitzondering die de regel bevestigt, want daarna werden toch weer de sympathieke kneuzen gehonoreerd. Genomineerd voor een Oscar werd dit jaar bijvoorbeeld Diane Keaton. In Marvin's Room, naar het gelijknamige toneelstuk van de inmiddels aan aids overleden Scott McPherson, vertolkt zij de rol van Bessie, een opofferingsgezinde oude vrijster die aan leukemie blijkt te lijden.

Bijna iedereen is ziek in dit filmdebuut van toneelregisseur Jerry Zaks. Bessie's tachtigjarige vader Marvin is na zijn derde beroerte aan bed gekluisterd en wordt al sinds mensenheugenis door haar verpleegd, evenals haar inwonende tante, die behept is met een ijzeren long. Zij die gezond van lijf en leden zijn, hebben evenwel de meeste hulp nodig, niet in de laatste plaats omdat zij moeten leren iets voor een ander over te hebben. Lee bijvoorbeeld (Mery! Streep), Bessie's zuster, die lang geleden vertrok om nooit meer iets van zich te laten horen, en als alleenstaande moeder van o.a. een onhandelbare zeventienjarige zoon haar handen vol heeft. Zij reist op verzoek terug naar Florida om met veel tegenzin de helpende hand te bieden en zich beschikbaar te stellen als beenmergdonor voor haar zuster.

Man'in's Room is een film over verzoening rondom een sterfbed die het vooral moet hebben van de voorname rolbezetting. Naast Streep, die bestudeerd kauwgumkauwend en kettingrokend haar rol uit Silkwood nog eens dunnetjes overdoet, en Keaton, die gerimpeld en zelfs even halfkaal vooral in Hollywood om haar dappere prestatie gewaardeerd wordt, is ook Robert DeNiro te zien, als verstrooide arts, en wordt de jeugddelinquent uiteraard vertolkt door Leonardo DiCaprio. Het acteursgeweld staat echter in geen enkele verhouding tot de rest van het voorspelbare gebodene. Waterige pianomuziek, die bij toenaderingspogingen opklinkt, vormt relatief nog het minste bezwaar. En Zaks' veronachtzaming van montagetechniek zou ook nog wel te excuseren zijn als het hier een uitnemend toneelstuk betrof. Maar de humor, die naar verluidt theaterbezoekers zo beviel, blijkt geforceerd, en dan bedoel ik niet in de zin dat er gelachen wordt om niet te hoeven huilen - dat is een vertrouwd fenomeen - maar gewoon niet geestig, een beetje armoedig. De vooringenomenheid van de schrijver, die van meet af aan voor de zorgzame Bessie kiest, maakt het geheel er niet spannender op, terwijl de vraag of uit een kinderlijke behoefte aan geborgenheid geboren altruïsme zoveel beter is dan volwassen onafhankelijkheid juist zo interessant is.