Hij was een van de rijkste en tevens geheimzinnigste mannen van zijn tijd. Over zijn jeugd is weinig met zekerheid bekend, doch allerlei romantische voorstellingen worden gegeven. Op jeugdige leeftijd werd hij vertegenwoordiger voor de Balkan van de Zweedse wapenfabriek Nordenfelt, welke later door Vickers werd overgenomen. Hij bleef voor laatstgenoemde firma reizen. Groot voordeel leverde hem zijn relatie tot de jonge Spaanse hertogin de Villafranca de los Caballeros, die hem door haar betrekkingen aan het hof te Madrid een enorme order voor het Spaanse leger wist te verschaffen. Hij werd nu in de directie van Vickers opgenomen. Behalve bij het wapenbedrijf had hij belangen bij petroleum-ondernemingen, banken, scheepswerven, enz. Hij onderhield nauwe relaties tot tal van prominente staatslieden (o.a. Lloyd George, Briand, Clemenceau, Venizelos) en bewees tijdens Wereldoorlog 1 grote diensten aan de Geallieerden. Hij gaf miljoenen voor liefdadige en wetenschappenlijke doeleinden. In 1919 ontving hij de Bath-orde (vandaar de titel “Sir,"). In 1924 huwde hij met de - weduwe geworden - hertogin de Villafranca, bovengenoemd (overleden 1927). Van 1923-1928 exploiteerde hij de speelbank te Monte-Carlo.

LITT.: R. Lewinsohn, Der Mann im Dunkel (1929); Idem, The Career of Sir 13. S. (1934); R. Neumaun, Sir B. S. (Zürich 1934); M. Reiss, Z. (Bilthoven 1939).