Na zijn studie te Leiden was hij in 1954 te Haarlem werkzaam op het Palaenotanisch Laboratorium van de Geologische Stichting (thans Rijks Geologische Dienst) vnl. ten behoeve van de herkartering van Nederland. Reeds zijn proefschrift 1960 over Plio- en vroegpleistocene vegetaties in Nederland bevatte de aanzet bevatte de werkmethoden gebaseerd op palynologie, klimatologie en radiometrische datering. Deze leidde tot een algemene indeling van het Quartair in een vijftal koudere met navolgend warmere tijden als grond-slag voor een – ook mondiaal geaccepteerde – chronostratigrafie van het Pleistoceen, Als bijzondere resultaten gelden de vaststelling van een duidelijke grens tussen Plioceen en Pleistoceen, de detailindeling van het Cromerien complex en de correlatie zowel van de Miocene bruinkoolafzettingen in Duitsland als van de continentale Tiglien sedimenten met mariene equivalenten in noordwestelijk Nederland. Zagwijns detailstratigrafie bevorderde nieuwe geologische karteringen van Nederland, bracht meer inzicht in het ontstaan van het kustduin gebied en verhelderde het jongste tektoniek van Nederland. Met behulp van een reeks paleografische kaartbeelden werd de genetische ontwikkeling van Nederland geïlustreerd in het raam der omliggende gebieden. Zagwijn ontving in 1974 de van Waterschoot van der Gracht gedenkpenning van het Koninklijk Geologisch Mijnbouwkundig genootschap op grond van zijn bijdragen tot de Quartairstratigrafie nan Nederland en de internationaal geaccepteerde, paleobotanische en speurwerkmethodiek.

Werk: Vegetation, climate and time-correlation in the Early Pleistocene of Europe (1957)