Hij ging in 1906 voor zijn opvoeding naar Engeland. Zijn opleiding als beeldhouwer kreeg hij korte tijd aan de academies te Londen en Parijs, terwijl hij zich in 1911 in laatstgenoemde plaats blijvend vestigde. Overigens vormde hij zichzelf. Gedurende Wereldoorlog II week hij naar New York uit. Deze expressionist (z expressionisme) ontwikkelde, zoekend naar nieuwe uitdrukkingsmiddelen, een zeer persoonlijke stijl, hoewel beïnvloed door de moderne stromingen van zijn tijd (kubisme, surrealisme en de kunst der primitieve volken). Er zijn twee stromingen te bespeuren in zijn werk. De ene, vooral uit de beginperiode, doch later telkens terugkerend, houdt vast aan de gesloten vorm en de natuurlijke structuur van het materiaal (boomstam, blok steen) en past onderwerp en uitvoering van het beeld daarbij aan, het oppervlak dikwijls verlevendigend met ingegrifte motieven. In zijn latere geboetseerde werken komt de andere stroming tot uiting in een grote dramatische bewogenheid. Door een ordening van afwisselende holten en volumina bereikt hij een sterke contrastwerking tussen licht en schaduw en voert hij de dynamiek en expressie tot barokke hoogten op. Niet alleen in zijn tekeningen en ingegrifte motieven, maar evenzeer in de curven en kantige contouren van zijn plastische vormen uit zich een voor zijn oeuvre karakteristieke grafische en decoratieve zin. Zijn gouaches en aquarellen getuigen van zijn coloristische gaven. In Nederland vond hij vroeg waardering en kreeg hij verscheidene opdrachten. Zijn voornaamste werk is het zes meter hoge monument voor een verwoeste stad, dat in 1953 te Rotterdam een waardige plaats vond.

Zadkines jeugd Ossip Zadkine werd op 14 juli 1890 geboren in Smolensk, een zeer oude stad aan de Dnjepr. Aan de roerige geschiedenis van de stad - er is tijdens het ontstaan van het Russische keizerrijk vaak om gevochten en van hier begon Napoleon zijn eigenlijke opmars naar Moskou, hier verzamelden zich enkele maanden later de resten van 'la grande armée' - herinnerden in de dagen van Ossips jeugd alleen de vestingwerken. Voor het overige was het een stad als de meeste Russische steden met als voornaamste industrie: de bouw van kleine houten schepen, en als voornaamste handelsartikel: hout. Ook de huizen in de stad waren vrijwel alle van hout opgetrokken. Ze hadden grote tuinen en meestal ook een eigen boomgaard. Deze omgeving gaf Zadkine de liefde voor hout mee, die hij zijn leven lang zou behouden. Zelf heeft hij eens geschreven: 'Toen ik nog maar nauwelijks mijn ogen kon opendoen, zag ik hoe enorme stammen tot planken werden gezaagd. Ik was gewend aan de scherpe geur van naaldhout en zijn hars. Ik was getuige van de wording van een boot. Die vertrouwdheid met de voorwerpen heeft me nooit verlaten. Zijn ouders behoorden tot wat men in het Rusland van die dagen de intelligentsia noemde. Zij hadden elkaar ontmoet, toen zij beiden in Leipzig studeerden. Zijn vader was leraar in de klassieke talen aan het plaatselijke gymnasium. Hij wenste vurig, dat zijn oudste zoon later dokter zou worden. Die wens is niet verwezenlijkt. De jongen was leergierig genoeg - zijn hele leven zou hij in feite blijven studeren -maar zijn hart ging uit naar de beeldende kunst. Zijn vader, die de eerste onhandige pogingen van zijn zoon om vorm te geven aan bonken klei met groet wantrouwen gadesloeg, deed nog één poging van Ossip een nette meneer te maken: hij zond hem naar een kostschool in de Schotse plaats Sunderland, waar 0ssips moeder familie had. Daar moest hij - zoals hij zelf schreef- Engels en nette manieren leren. Ossip was 15 jaar, toen hij via Riga per schip naar het westen vertrok. Dit voer naar Rotterdam en zo maakte Zadkine voor het eerst kennis met de stad, waarvoor hij later zijn beroemdste beeld zou maken. Van Rotterdam weer naar HulI, waar hij werd afgehaald door zijn oom, met wie hij geen woord kon wisselen, omdat de jongen geen Engels sprak en de oom geen Russisch kende.