> 16 Sonates, vol 2 EMI 5 55343 2 Cat.A

Begin jaren tachtig maakte Christan Zacharias schitterende opnamen van een reeks Scarlatti sonates. Nu is daar een vervolg opgekomen. Wie hoopt dat deze nieuwe uitvoeringen hetzelfde niveau hebben, sprankelend en delicaat, wordt in die verwachting geenszins teleurgesteld. Met veel gevoel geeft Zacharias uitdrukking aan de verschillen in sfeer en karakter in deze korte gesloten klankstukke. Sonate K 502 met zijn hoorsignalen, is uitgelaten van stemming. Het romantische K 502 doet haast aan Schumann denken en in K 141 een soort toccata met razendsnelle toonherhaling, woden fraaie mandolineklanken gesuggereerd. Zacharias gebruikt een moderne vleugel, maar bespeelt het instrument met een verfijn toucher. Misschien is hij in de sonate K 492 (presto), met zijn rollende loopjes en arpeggio’s, zelfs wel iets te terughouden. Ik ben geneigd in dit stuk de voorkeur te geven aan een pittiger vertolking, zoals die van Anne Queffélec.

Dat neemt niet weg dat dit in zijn algemeen een opwindende uitgave is – innemend gespeeld, voortreffelijk opgenomen en voorzien van goede documentatie. In de periode dat hij werkzaam was in Portugal en Spanje schreef Scarlatti in totaal 550 sonates. Geïnspireerd door de kleuren en klanken van het Iberische schiereiland, voegde deze Italiaanse componist allerlei nieuwe elementen toe aan de muzikale stijl die hij van huis uit had meegekregen. In elke sonate werkte hij een bepaald muzikaal probleem uit. Hij gebruikte al typisch klassieke constructies als het spel van een vraag en antwoord en ontwikkelde ook een nieuwe briljante klavier techniek. Virtuoze sprongen, snelle loopjes over het hele toetsenbord en het kruisen van de handen worden aangewend voor glansrijke muzikale effecten. Dit is muziek gecomponeerd door een tijdgenoot van Bach en Händel, die al ver in de toekomst wijst.