Hij was benedictijn in Monte Cassino, waar hij in 1058 abt werd als opvolger van Frederik van Lotharingen (zie Victor II). In 1059 werd hij kardinaal-priester. Onder hem kwam de abdij tot grote bloei, m.n. op literair gebied.Hij wist de Pauselijke eenhorigheid over de door de Noormannen bezette gebieden in Zuid-Italië te doen erkennen. In het grote paus-keizerconfilict tussen Gregorius VII en Hendrik IV koos hij in 1082 voor Hendrik en vierde samen met hem het paasfeest. Toen Gregorius in 1084 naar Monte Cassino vluchtte, kwam er tussen abt en paus een verzoening tot stand. In mei 1086 werd hij tot Gregorius opvolger gekozen, maar pas in maart 1087 aanvaardde hij de keuze. Als paus trad hij op in de geest van zijn voorganger. Hij hield vast aan het verbod op lekeninvestituur, hief de ban tegen Hendrik IV niet op en organiseerde een veldtocht tegen de Saracenen in Noord-Afrika, waar men een overwinning behaalde. Hij had de naam een vriendelijke paus te zijn. In 1887 werd hij zalig verklaard.