* 10.2.1888 Alexandrië - † 1.6.1970 Milaan.

Ungaretti werd in 1936 hoogleraar te São Paulo (Brazilië), in 1942 te Rome. Hij voelde zich eerst aangetrokken door de symbolistische en futuristische stromingen, maar volgde dan zijn eigen weg en werd een van de belangrijkste dichters van het zgn. hermetisme in Italië. Tevens werd hij een meester van het intuïtief lyrisme, van de analogie en pauzetechniek, die aan zijn met meervoudige betekenis geladen woorden een eigen evocatieve kracht verlenen (Il porto sepolto, 1916, Allegria di naufragi, 1919).

In 1962 werd hij voorzitter van de Europese Gemeenschap van Schrijvers. In zijn latere gedichten (vooral in Sentimento del tempo, 1933 en Il dolore, 1947) overheerst een nieuw lyrisch gevoel voor de mensheid en de natuur. Hij schreef ook vertalingen (van Shakespeare 40 sonnetten, Racine).

Werken: poëzie: La terra promesa (1950), Un grido e paesaggi (1952), 11 taccuino del vecchio (1960); proza: 11 povero nella citto (1949), 11 deserto e dopo (1961). Uitgaven: Vita di un uomo (10 d In. 1948-61), Selected poems, door A. Mandelbaum (1976).

LITT. : F. Cavalli, G. Ungaretti (1958); F. Portinari, G. Ungaretti (1967);

G.Genot, Sémantique du discontinu au I' Allegria d'Ungaretti (1972).