* 30.6.1893 Leipzig - † 1.8.1973 Oost Berlijn.

Walter Ulbricht - portret

Ulbricht sloot zich in 1912 aan bij de sociaal democratie, werd in 1919 communist Hij maakte snel carriere in de uit de Spartakusbund voortgekomen communistische partij, KPD, waarvoor hij in 1928 afgevaardigde werd in de Rijksdag, Na HitIers machtsovername verbleef hij vanaf eind 1933 in dienst van de Komintern in diverse landen. Van 1938 tot april 1945 verbleef hij te Moskou. Daarna bouwde hij in Berlijn de nieuwe KPD op. Van de in april 1946 in de Sovjetrussische zone tot stand gekomen Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (BED; fusie van K PD en B PD) werd hij samen met Grotewohl voorzitter. Ulbricht was in deze tijd de grote leider achter de schermen en de vertrouwensman van de Sovjetrussische bezetter. Na de totstandkoming van de Duitse Democratische Republiek in 1949 werd hij vicepremier en in 1950 eerste-partijsecretaris. Aldus de 'sterke man' van de DDR geworden, drukte Ulbricht in de daaropvolgende twee decennia zijn stempel op de opbouw van het land en trad hij op als de onverzoenlijke tegenspeler van de Duitse Bondsrepubliek. Het was vooral zijn werk dat de DDR werd omgevormd toteen volksdemocratie volgens streng stalinistisch model. Zijn buitenlandse politiek was gericht op de erkenning van de DDR als zelfstandige staat. Gaandeweg ging hij de stalinistische leiderscultus imiteren. Pas na de oprichting van de Berlijnse muur (1961), waarmee hij een einde wilde maken aan de uittocht van de Oostduitsers, begon Ulbricht aan een voorzichtige liberalisatie op economisch gebied, die in de jaren. Zestig tot een duidelijke verbetering van het levenspeil heeft geleid. Ulbricht was inmiddels ook formeel de hoogste functionaris in het land geworden toen hij in 1960 benoemd werd tot voorzitter van de Staatsraad ( = president). In 1971 werd hij als eerste-partijsecretaris opgevolgd door zijn aanhanger Erich Honecker. Ulbricht bleef tot zijn dood staatshoofd.