Charles heeft zijn grote talent niet van een vreemde. Vader Han Urbanus was jarenlang de beste werper van Nederland en leidde het nationale team naar het Europees kampioenschap. In het  Oranje van de jaren 50 speelde hij samen met zijn broer Charles. Die was zelfs enige jaren bondscoach en leerde zijn neefje een wijze les: stap met je beste swing naar de plaat. Hoge consentratie voor die eneklap. En dat pikte Charly uitstekend op. Net als vader Han begon hij als werper, maar in 1975 koos hij voor een andere positie. Uiteindelijk werd hij tweede honkman, geconcentreerd op één ding: het slagperk. In Seoul kwam dat advies van zijn oom pas echt uit de verf. Als honkballer en later als coach hamerde hij zelf ook op één begrip: positief, voor hem een heilig woord. Hóe populair Urbanus eigenlijk was, merkten ze bij Neptunus pas op hun Europese reizen. Overal werd hij met alle égards behandeld. Vooral in Italië, waar alles en iedereen even stilstond wanneer il signor Urbanus passeerde. Hij was een zéér allround honkballer en boven alles positief ingesteld. Hij richtte zich altijd op zijn sport en verder niets. In en buiten het veld een perfectionist, die zich nooit liet verrassen. Dankzij die instelling wist hij (mede-) spelers te motiveren.

Als speler behaalde hij met de Amstel Tijgers 3x het Nederlands kampioenschap (1979, 1980,1986), Speelde hij 131 interlands.

Bij het WK 7^e in 1978, 6^e in 1982, 7^e in 1986.

In 1982 gekozen in All Star-team.

Als coache van Neptunus behaalde hij 2x het Nederlands kampioenschap (1991, 1993), 1x het EC l (1994) en 1x EC ll (1993)