Telfort Taylor tijdens het tribunaal van Neurenberg
Taylor, geboren in Schenectedy, New Vork studeerde rechten van 1928 tot 1933.
Hij werkte op het ministerie van Binnenlandse Zaken onder president Roosevelt, voordat hij zich tijdens de oorlog aansloot bij de Amerikaanse spionagedienst. In het Britse Bletchley Park kreeg hij in 1943 de leiding over de Amerikaanse afdeling die zich, samen met de Britten, bezighield met het ontcijferen van gecodeerde berichten van de Duitsers. Daar bouwde hij de kennis op over de Wehrmacht, die hem later in Neurenberg zo goed van pas kwam.

Na de oorlog werd Taylor toegevoegd aan de Amerikaanse staf van juristen die betrokken waren bij de berechting van oorlogsmisdadigers. Taylor hield zich bezig met het proces tegen het Duitse leger. Doel was de Wehrmacht zelf als een criminele organisatie te laten veroordelen, omdat het leger in de ogen van de VS de sleutel was tot 'het Duitse Probleem'. Taylor voorspelde, naar later bleek terecht, grote problemen om de Duitse legertop als geheel als een criminele organisatie te laten veroordelen.

De poging mislukte, maar Taylor maakte in zijn pleidooien duidelijk hoezeer de legertop betrokken was bij de jodenvervolging. Van het najaar van 1946 tot in het voorjaar van 1949 werkte Taylor als aanklager bij Neurenbergse processen tegen individuele oorlogsmisdadigers.

Bij terugkeer uit Duitsland werd Taylor aanvankelijk in de VS als held binnen gehaald. Later kreeg hij te maken met de communistenjacht van senator MCCarthy. Taylor veroordeelde in zijn geschriften de onrechtmatige beschuldigingen tegen vermeende communisten. Velen van hen, onder wie de

vakbondsleider Harry Bridges, verdedigde hij voor de rechter.

In 1970 publiceerde Taylor een opzienbarend boek, Nuremberg and Vietnam An American Tragedy, waarin hij de Vietnamoorlog veroordeelde als, "erger dan een misdaad, het is een blunder".

In 1968 was hij de enige universitaire docent die de studentenprotesten openlijk steunde. Later gaf hij leiding aan een groep Amerikaanse advocaten die zich verzetten tegen de slechte behandeling van joden in de Sovjet-Unie, waarover hij schreef in Courts of T error ( 1975).

Taylor is altijd consequent geweest in zijn visie. Hij was een links-liberale jurist, met goede banden met de Amerikaanse veiligheidsdienst. Hij verafschuwde Eichmann maar veroordeelde het proces tegen hem, omdat hij het in strijd achtte met de Israelische grondwet. Hij ging in 1972 naar Noord-Vietnam en sprak daar openlijk zijn afschuw uit over de Amerikaanse bombardementen, maar noemde ze niet in strijd met het internationale recht.

Taylor overleed op 80-jarige leeftijd

Taylor zal allereerst worden herinnerd als een van de aanklagers in het tribunaal van Neurenberg na de Tweede Wereldoorlog. Maar het zou onterecht zijn hem uitsluitend te beschouwen als de man die in zijn eentje veldmaarschalk Van Manstein tijdens het verhoor in de getuigenbank brak en die een briljante openingstoespraak hield in het proces tegen de nazi-dokters.

Gedurende bijna zeven decenia was Taylor de belichaming van het Amerikaanse juridische liberalisme. Generaties naoorlogse Amerikanen bewonderden hem om zijn harde, uitgesproken en kritische uitspraken over maatschappelijke ontwikkelingen van de wapenwedloop en het McCarthyisme tot het proces tegen Eichmann en de Vietnamoorlog.