In de Griekse mythologie vorst van Lydië of Phrygië, zoon of vertrouweling van Zeus en de andere goden, vader van Pelops en Niobe. Zijn macht en aanzien waren zo groot dat de goden hem toestonden aan hun maaltijden aan

te zitten. Overmoedig geworden zondigde hij door de geheimen der goden aan stervelingen te vertellen; ook stal hij nectar en ambrozijn om daarmee zijn vrienden de onsterfelijkheid te bezorgen. Ten slot te doodde hij zelfs zijn zoon Pelops (of Niobe) en zette hem als spijs aan de goden voor om hen op de proef te stellen, hun alwetendheid te beproeven. Hij werd hiervoor in de onderwereld vreselijk gestraft; tot aan zijn lippen stond hij in het water, terwijl boven zijn hoofd een tak met vruchten hing; als hij wilde drinken week het water terug en reikte hij naar de vruchten dan boog de tak naar boven, zodat eeuwige honger en dorst zijn deel werden, een straf die als tantaluskwelling spreekwoordelijk werd.