* Parijs 5.1.1900 - † Waterbury (VS) 16.1.1955

Het Bretonse landschap met zijn rotsformaties en menhirs, dat de autodidact

Tanguy in zijn jeugd talloze malen aanschouwde, vormt als het ware de basis voor
zijn schilderkunst. Hij wijdde zich echter pas in 1923 volledig aan deze tak van kunst,
na een confrontatie met een werk van De Chirico. In tegenstelling tot deze laatste,
gaf Tanguy geen herkenbare vormen van architectuur weer, maar droomlandschappen,
bevolkt door amorfe wezens, meer verwant aan het werk van Ernst.

In 1925 zocht hij aansluiting bij de surrealisten rond A. Breton.

Aanvankelijk vallen in zijn schilderijen reminiscenties , van maritieme fauna te
herkennen; van 1927-31 voegde hij nauwkeurig getekende fragmenten van
geometrische figuren toe; van 1931-34 legde hij, na een reis door Afrika,
het accent op de weergave van rotsformaties; tussen 1934-40 introduceerde de
schilder abstracte vormen die als stukken van een legpuzzel in elkaar passen.

In 1948 krijgt hij de Amerikaanse nationaliteit. In de laatste periode van zijn leven
werd zijn oeuvre monumentaler en ging hij over op het gebruik van koele,
metaalachtige kleuren. Een niet onbelangrijke gebeurtenis in zijn leven,
zeker ook op artistiek gebied, was zijn huwelijk met de schilderes Kay Sage.

LITT. : K. Sage, A. Breton en P. Éluard, Y. Tanguy: un recueil de ses oeuvres (1963);
J. Thrall Soby, Y. Tanguy (1965).

Les Invisibles (1951)                         L’Extinetion des espèces II
Olieverf op linnen 98,5 x 81 cm             (1938)

Rendez-vous (1935)