* Oaxaca 26.8.1899 - † Mexico City 1991

De ouders van Tarnayo, die afstamden van de Zapoteken, een pre-Colombiaans volk, lieten hem op achtjarige leeftijd als wees achter en een tante nam hem mee naar Mexico. Tijdens zijn handelseconomische studies, volgde hij ook lessen aan de academie voor beeldende kunsten. Aanvankelijk werkte hij figuratief, maar allengs ontdoet hij zich van de dwang van het nieuwe realisme, nu onder invloed van de Europese avant-garde, het kubisme en het expressionisme. Hij wordt uitgenodigd om colleges te geven aan de School voor Schone Kunsten in New York, van 1926 tot 1928, en ontVangt zijn eerste belangrijke opdrachten. In 1938 vestigde hij zich voorgoed in New York

De Biennale van Venetië in 1950 verleent hem wereldwijde bekendheid en juist uit dat jaar dateert De Zanger. In een kubusachtige ruimte, waarvan alleen de perspectief de monumentaliteit doet aanzwellen, beroert een monsterlijk personage in de vorm van een contrabas, een gitaar. Deze Zanger, grotesk en angstaanjagend, met het hoofd van een insect en tanden als pianotoetsen, lijkt de wanhoop van een verscheurd volk luidkeels kenbaar te maken. Zoals in andere belangrijke werken van Tamayo, zoals De Jankende Honden, Het Geheim van de nacht en Het Paar, legt hij de diepere betekenis bloot van de surrealistische poëzie die de schilder verbindt aan zijn opvatti!!g over het tragische noodlot van de mens.

Naast schilderijen heeft hij ook vele monumentale wandschilderingen gemaakt (Conservatorium Mexico-Stad, UNESCO-gebouw, Parijs) in een zeer persoonlijke synthese van Mexicaanse en westerse stijlvormen.

Vrouw met  rode masker (1940)    121 x 85 cm

 
Rechts: De Zanger (1950) 175 x 110 cm

Dromende muzikanten