* Sarajevo 1958

Zijn vader, Ljuba Tadić was een dissident die door Tito als hoogleraarfilosofie werd ontslagen. Boris Tadić maakte als student filosofie zelf in de jaren tachtig kennis met de gevangenis, wegens dissidente acties. De voormalige waterpoloër, nog steeds gezegend met een atletisch figuur werkte na zijn studie als hoogleraar filosofie. Tadić is zijn hele volwassenleven een politieke activist geweest in Belgrado.  Lang is zijn politieke carriere niet. Hij werd in 1997 vicevoorzitter van de (in 1990 mede door zijn vader gestichte) Democratische Partij (DS), onder Djindjić. Na de val van Milosević, eind 2000, werd Tadić minister van Telecommunicatie. Bekend werd hij echter pas na de moord op Djindjić. Tadić werd minister van Defensie in de regering van de unie Servië-Montenegro. Als zodanig viel hij op toen in de kazerne van Kraljevo een recruut omkwam en Tadić niet -zoals gebruikelijk- probeerde de zaak te verdoezelen. Hij verscheen op tv, ontsloeg een aantal hoge officieren en bood zelfs aan af te treden, omdat hij - zei hij -wilde "doen wat de burgers van me verwachten". Ongebruikelijke geluiden in Servië, die hem veel populariteit opleverden. Die populariteit hielp hem na Djindjić’ dood bij het zuiveren van de DS van corrupte leiders die 'de democraten'de afgelopenjaren in talrijke schandalen hebben verwikkeld. Die populariterit hielp hem ook bij de presidentsverkie-zingen waarin hij in juli de ultranationalist Tomislav Nikolić versloeg met een marge die groter was dan aanvankelijk werd verwacht. Boris Tadić werd op 11 juni 2004 in Belgrado tot president geïnstalleerd. Zijn prioriteiten: de weg naar Europa –de Europese Unie -en samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal. Tadić, sinds februari leider van de oppositionele Democratische Partij van vermoorde Zoran Djindjić, steekt schril af bij zijn twee voorgangers, Slobodan Milosević (1990 tot 1997) en Milan Milutinović (1997-2002), die beiden beschuldigd van oorlogsmisdaden.