(ook Alma-Tadema)
* Friesland 1836 - † 1912

Hij was de zoon van een Friese dorpsnotaris en een leerling van de Belgische historieschilder Henri Leys.  Zijn latere specialiteit was Marmer. Hij had één van zijn voornamen -Alma -bij zijn achternaam gevoegd, zodat zijn naam en werk in catalogi vooraan kwam te staan.  De in Engeland gevierde kunstenaar, geridderd door koningin Victoria en sindsdien door het leven gaand als Sir Lawrence Alma- Tadema, kreeg de bijnaam ‘Morbellous painter’. Zijn voorliefde voor de klassieke oudheid paste in de 19de-eeuwse klassieke opleving in Engeland. Historische genreschilders beeldden taferelen af uit de 17de en 18de eeuw. Hij koos voor zowel spectaculaire als intieme scenes uit de hoogtijdagen van de Egyptische, Griekse en Romeinse beschaving. Hij bestudeerde tienduizenden foto's en tientallen boeken over archeologie tot in detail om architectuur en mode zo waarheids-getrouw mogelijk weer te geven.

De met Nederlandse koopmansgeest gezegende Alma-Tadema speelde slim in op de interessen van zijn Engelse klanten. Het hofmaken was een geliefd onderwerp van zijn bewonderaars. Alma- Tadema beeldde onschuldig versierpartijen af, die hij situeerde in de klassieke oudheid, met een vleugje Victoriaanse romantiek: de smekende man versus de twijfelende vrouw. Alma- Tadema ging ervan uit dat elke tijd dezelfde hartstochten kkent; alleen het decor -de gebouwen, het meubilair en de kleding -verschillen. Dat er andere etiquettes golden, vergat hij gemakshalve.

Hij had ook lak aan normen. De knipoog naar zijn eigen schilderij Een audiëntie ten huize van Agrippa kon de rijke opdrachtgever Sir William Armstrong niet waarderen. Op dit werk daalt Marcus Vipsanius Agrippa, de machtig schoonzoon van de Romeinse keizer Augustus, als een vorst de marmeren trappen af. Op het eveneens door Alma- Tadema gemaakte vervolg met de titel Na de audiëntie klimt Agrippa, dit keer lop de rug gezien, de trappen weer op met onkoninklijk gekromde rug. Dit voorval maakt duidelijk dat Alma-Tadema geen behaagziek kunstenaar was.

Opnieuw weigerde Sir William Armstrong zijn portemonnee te trekken voor een werk. Niet omdat hij geshockeerd was door de fresco op de muren op het schilderij met een Dionysische processie met naakte mannen die een grote fallus dragen. Armstrong wees het werk af, omdat hij teleurgesteld was dat overweldigende marmerpartijen ontbraken.

Soms was Alma- Tadema voor de kunstcritici uit zijn tijd te openlijk progressief. Het monumentale werk Hadrianus in Engeland; op bezoek bij een Romeins-Britse pottenbakker sneed hij in drie stukken -alle drie de delen zijn op de tentoonstelling te zien. De Compositie was te gewaagd, omdat de werklieden op het doek evenveel aandacht kregen als de keizer. Op het weelderige doek ‘De rozen van Heliogabalus’ laat se decadente keizer Heliogabalus zijn gasten stikken onder een regen van rozenbladeren. De warme kleuren, de decadente overdaad en de vrolijke gezichten staan haaks op deze gruwelijke dood, maar Voor Alma-Tadema was dit het toppunt van moreel verval.
de oleander                                                 geliefde gewoonte (1909)