Vooral dichters, die ca. 1880 een vernieuwing van de Ned. litteratuur tot stand brachten. Deze Beweging van Tachtig, zoals de stroming ook wel wordt aangeduid, ontstond in eerste instantie als reactie op de moralistische litteratuur van de voorgaande generatie, m.n. de zgn. predikantenpoëzie van Beets, Ten Kate e.a. Daarnaast was van groot belang de invloed van het werk van de Engelse romantici van het begin van de 19^de eeuw (Shelley, Keats, Byron) en dat van de I'art pour I'art artiesten Baudelaire, Gautier en Verlaine voor wat de poëzie betreft. Inzake het proza dienen de Franse naturalisten Zola, de gebroeders De Goncourt en De Maupassant genoemd te worden. Kenmerkend voor het oeuvre van de Tachtigers is het streven naar zuivere schoonheid, waarbij hun geen enkel ander doel dan het scheppen van kunst voor ogen stond, individualisme en een zich laten leiden door louter zintuiglijke waarneming, d.w.z. een pogen de geest zoveel mogelijk uit te schakelen. In 1885 verscheen het eerste nummer van De Nieuwe Gids, het orgaan van de beweging, dat tot 1943 zou blijven voortbestaan. De grootste theoreticus van de Tachtigers, die ook het tijdschrift steeds meer zou gaan domineren was Kloos; hij was echter ook de oorzaak van het geleidelijk uiteenvallen van de groep door zijn super-individualistische instelling die leden als Gorter, Verwey en vooral Van Eeden op den duur tegen de borst stuitte. Desondanks waren de Tachtigers van ongekend belang voor de ontwikkeling van de moderne Ned. litteratuur. De voornaamste overige leden van de Beweging van Tachtig waren Perk (in het aller-vroegste stadium). Van Deyssel, Van der Goes, Paap en Van Looy.

LITT.: J.C. Brandt Corstius, Het poëtisch programma van Tachtig (1968).