Requiem van Antonio Tabucchi beschrijft een zwerftocht die de auteur op zondag 30 juli 1932 (dat wil zeggen tien jaar voor zijn geboorte) door Lissabon maakt. Op deze tocht, die begint wanneer hij wegdroomt van de lectuur van Het boek der rusteloosheid van Femando Pessoa, ontmoet hij zo’n vijfentwintig fictieve en niet-fictieve personen, zoals een taxichauffeur, een begraafplaatsbewaker en een verhalenverkoper. Hij komt zelfs zijn eigen twintigjarige vader tegen, aan wie hij vertelt dat hij jaren later aan keelkanker zal sterven. De dood is, onnadrukkelijk en impliciet, een van de hoofdthema's van het boek. Maar Tabucchi's Requiem is

vóór alles een hommage aan Pessoa,'de meest Europese schrijver van de twintigste eeuw'. Deze dichter die eerst via allerlei reminiscenties wordt opgeroepen, verschijnt op de laatste pagina's ten tonele. Hij filosofeert wat over de dichtkunst en het leven, en merkt op dat de hoogste waarheid voor hem gelegen is in het veinzen. En op dit doen alsof, dit mystificeren berust een groot deel van Tabucchi's verhaal.

De hallucinerende trance waarin de hoofdpersoon op een bloedhete zomerdag door de straten van Lissabon dwaalt, wordt door een oude zigeuner in mooi onderwoorden gebracht: "Jij bent als een slaapwandelaar die met gestrekte armen door een landschap loopt en al wat je aanraakt wordt meteen een deel van je droom." Tabucchi is een meester in het creëren van sfeer. Zijn verhaal is een steeds vervluchtigend clair-obscur,van geuren, smaken en herinneringen. En hoewel de titel anders doet vermoeden, is het een en al spirit en lichtvoetigheid. Ook lezers die nooit een voet hebben gezet in Lissabon en zelden een blik hebben geworpen in Pessoa, zullen Tabucchi's Requiem, mede dankzij de fijnzinnige vertaling, als een schitterend staaltje van poëtisch schrijftalent ervaren.

Werk: Requiem, een hallucinatie. Vert. Piet Janssen. Uitg. DeProm, 128 blz.