Door zijn talloze reizen naar Rome vervulde de Florentijn Francesco Salviati, meer nog dan zijn vriend Vasari, de belangrijkste rol in de vestiging en de verspreiding van het maniërisme. Evenals Pontormo en Rosso heeft Salviati in het atelier van Andrea Del Sarto gewerkt voordat hij zich, in 1531, in Rome weer bij Vasari voegde, die hem in de prorafaël-kringen van Giulio Romano introduceert. Daar studeerde en discussieerde hij samen met tal van andere jonge kunstenaars die maar al te zeer hun vaardigheid wilden tonen van zowel de formules van Rafaël, die hij trouwens vaak citeert in zijn Romeinse werk van die tijd, (zoals de Visitatie (1538) van de onthoofde Johannes de Doper, waarin de figuur is opgenomen uit de Heliodore verjaagd uit de tempel van het Vaticaan, die rond een zuil gewikkeld is), als het vreemde monument-alisme van Michelangelo. Hardnekkig trachtte Salviati te verenigen wat iedere kunstcriticus van het Cinquiento trachtte te bestrijden en weldra vond de Florentijn in kardinaal Salviati, wiens naam hij zal gaan dragen een zorgzame en zeer genereuze beschermer. Hij zal gaan werken in Florence (in het Palazzo Vecchio en de Sala d'Udienza) en in Rome in het Palazzo Famese, het Palazzo della Cancelleria en het Palazzo Sacchetto. De Franse koning Francois ontbood hem, zonder succes, naar zijn hof.




Fresco (detail) Rome. Palazzo Farnese (1549-1554)



De opstanding



Charity



Tekening in het Saarland museum te Saarbrücken