Zijn werken werden als pornografie beschouwde, op basis waarvan de psychiater R. von Krafft-Ebing zijn Psychopathia sexualis (1889) de term ‘sadisme’ lanceerde. Libertijnse en atheïstische levensopvattingen brachten hem voor vele jaren in verschillende gevangenissen, tot hij door de Revolutie in 1790 bevrijd werd. Gedurende zijn gevangenschap geschreven roman Justine werd samen met het vervolg Juliet in tien delen gepubliceerd (1791) ; toen hij echter in zijn Zoloé et ses deux acolythes (1800) in detail onthullingen deed over het liefdeleven van Joséphine de Beauharnais, liet Napoleon Justine verbieden en de auteur veroordelen tot het krankzinnigen-gesticht Charenton. Daar verbleef hij tot zijn dood, waarna onder zijn manuscripten een aantal meesterwerken gevonden werd. Vooral in Les 120 journées de Sodome (uitgeg.1931-1935) slaagt hij erin een heel eigen wereld op te bouwen, die gezien moet worden als een model waarin de mens getoond wordt als een wezen dat in principe tot alles in staat is. Vooral de wijze waarop het verhaal gestructureerd is, toont De Sade als een groot vormgever, die de wending markeert van de 18de eeuw naar de nieuwe tijd.

Uitg.: Oeuvres complêtes, d. J. J. Pauvert (30 dln. 1965).