Hij nam deel aan de staatsgreep die het bewind van koning Faroek omverwierp (juli 1952). In 1954 kreeg hij de leiding over het Islamitische Congres. Van 1957 tot 1968 diende Sadat zijn land in verschillende functies. In 1968 werd hij gekozen in de Opperste Uitvoerende Raad van de Arabisch-Socialistische Unie en in 1969 werd hij benoemd tot (enige) vice-president. Direct na de dood van Nasser (28 sept. 1970) werd Sadat interim-president, op 15 okt. werd hij gekozen tot president van de Verenigde Arabische Republiek en op 12 nov. tot voorzitter van de Arabisch-Socialistische Unie. In mei 1971 liet Sadat grote zuiveringen uitvoeren, waarbij zijn belangrijkste politieke tegenstanders ten val werden gebracht. Aan de interne moeilijkheden waarmee Sadat te kampen Kreeg door het uitblijven van een oplossing inzake het Midden-Oosten, kwam een voorlopig einde door de voor Egypte gunstig verlopen vierde Israëlisch-Arabische oorlog(okt.1973) bekend als de Yom Kippoer-oorlog.

Onder Sadats leiding werden de relaties van Egypte met het Westen verbeterd, met name met de Verenigde Staten na de Oktoberoorlog, hetgeen ten koste ging van de betrekkingen met de Sovjet-Unie. In de binnenlandse politiek werd in 1976 een liberalisatie doorgevoerd. In 1977 brengt Sadat een historisch bezoek aan Jeruzalem, waar hij het Israélisch parlement, de Knesseth, toesprak en beloofde dat er nooit meer oorlog zou komen tussen Israël en Egypte. In 1978 werden de Camp-David akkoorden gesloten Op 1 okt. 1978 richtte Sadat een eigen politieke partij op, de Nationale Democratische Partij, die bij de algemene verkiezingen van juni 1979 een grote overwinning behaalde.

Tegen Sadats politiek verzetten zich zowel links-radicale (nasseristische en communistische) als orthodox-islamitische groeperingen. Na een reeks botsingen tussen islamitische groepen en Kopten liet Sadat in sept. 1981 een reeks arrestaties onder zijn tegenstanders verrichten. Nog geen maand later werd hij bij een militaire parade ter herdenking van de Suez-oversteek vermoord.

Amar Sadat (L.) in gesprek met de premier van Israël Menachem Begin.