Hij was een leerling van o.a. H. Kretzschmar en J. Wolf en was aanvankelijk kunsthistoricus. Hij leidde en reorganiseerde in 1919 in Berlijn de Staatliche Instrumentensammlung ; daarnaast doceerde hij aan de Hochschule für Musik en aan de Humboldt-universiteit. In 1933, van al zijn functies ontheven, vestigde hij zich in Parijs, waar hij aan het Musée de l'Homme verbonden was en de grammofoonplatenreeks Anthologie sonore verzorgde. In 1937 vertrok hij naar de Verenigde Staten en werd hoogleraar aan New York University en aan Columbia University. Sachs was een der grootste kenners van muziekinstrumenten ter wereld en een der grondleggers van de etnomusi-cologie. Belangrijk zijn zijn Reallexikon der Musikinstrumente (1913) en de Weltgeschichte des Tanzes (1933); daarnaast ook zijn publikaties over de muziek in de oudheid.

Wrk.: Handbuch der Musikinstrumentenkunde (1920, nw. uitg.1967); Vergleichende Musikwissenschaft (1930) ; The history of musical instruments (1940) ; The commonwealth of art (1946) ; The wellsprings of music (1962).