Hij is sinds 1945 verbonden aan het Lebedev Instituut voor Fysica. Als natuurkundige werd hij vooral bekend door zijn ontdekkingen op het terrein van de waterstofbom (1950). Sacharov, die zich in 1958 persoonlijk tot Chroesjtsjov wendde om hem te wijzen op het gevaar van kernproeven, heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot een van de belangrijkste vertegenwoordigers en woordvoerders van de democratische oppositie. In 1975 werd hem de Nobelprijs voor de vrede toegekend. In 1980 werd Sacharov verbannen naar Gorki.

Vertaald werk: Progress, coexistence, and intellectual freedom (1968) ; Sacharov spreekt. Van atoomgeleerdde tot dissident (1974) ; Mijn land en de wereld (1975).