Hij was sedert 1699 hoogleraar te Pavia. In zijn Logica demonstrativa (1697) behandelde hij de niet-tegenstrijdigheid van de axioma's; in zijn Euclides ab omni naevo vindicatus (1733) legde hij stellingen vast die nu tot de niet euclidische meetkunde worden gerekend. Pas op het eind van de vorige en het begin van deze eeuw is zijn genialiteit tot de wiskundigen doorgedrongen.