Michail samen met zijn Nederlandse vrouw Sandra Roelofs (2003)

Hij was in 1995 na een zwerftocht langs universiteiten in Oekraïne, Italië, Frankrijk en de VS in NewYork neergestreken als advocaat. De toenmalige president Sjevardnadze vroeg hem toen of hij kwam helpen het land op te bouwen. De intelligente, energieke Saakasjvili schopte het al snel tot leider van de Burgerunie, de toenmalige partij van de president. In 2000 verklaarde de juist herkozen Sjevardnadze de oorlog aan de corruptie. De jonge hervormers "Ik heb ze opgevoed", zei de ex-president gisteren bijna vertederd, kregen hun kans. Saakasjvili werd minister van Justitie. Hij stuitte op sterke weerstand van het intens corrupte ambtenarenapparaat, de criminele politietop, de familieclans rond de president die de economie controleerden. Voor het oog van de camera produceerde hij foto’s van royale villa's met zwembad en schotelantennes van zijn collega's, topambtenaren wilde hij dwingen de herkomst van hun bezittingen te verklaren. Dat ging Sjevardnadze te ver. Van zijn familie en vrienden moest Saakasjvili afblijven.

De jonge stokebrand nam ontslag en vormde zijn eigen Nationale Beweging. Die won in 2002 de lokale verkiezingen in Tbilisi: de gemeenteraad werd zijn nieuwe platform. Hij maakte zich populair door de pensioenen te verhogen en lekkende daken te repareren. Aan ambitie en zelfvertrouwen ontbrak het hem niet. Mede door Saakasjvili's felle optreden vormde de oppositie bij de parlementsverkiezingen geen gesloten front tegen de president. 'Georgië zonder Sjevardnadze', luidde zijn slogan. Waar zijn Nationale Beweging kwam, vielen vaak rake klappen. Saakasjvili weigerde bijvoorbeeld weg te blijven uit etnische enclaves en het autonome Adzjarië. Zo sloegen de politie en ingehuurde relschoppers van de lokale autocraat Aslan Abasjidze in Adzjarië op 23 oktober 2003 een politieke bijeenkomst van Saakasjvili uiteen:Saakasjvili was niet onder de indruk: Adzjarië was deel van Georgië en iedereen mag daar dus campagne voeren. Saakasjvili is geen man van de smalle marges, en dat valt goed in Georgië. wilde romantici, vrouwenjagers, rebellen: dat ziet men hier graag. Anderzijds beschouwt Georgië zichzelf als westerschristelijke rots in de islamitisch branding. Hoe ver het ook van Europa ligt, Georgië wil bij de EU en de NAVO horen, of op zijn minst bij de Europese familie. Saakasjvili biedt zijn land dus het beste van twee werelden: een westerse training en een Georgisch temperament.

Op zondag 23 november 2003 won hij op 35-jarige leeftijd de verkiezingen voor het presidentschap en werd hij de nieuwe leider van Georgië. Hij dankte zijn zege aan zijn charisma, zijn welsprekendheid, maar bovenal aan zijn keiharde confrontatiekoers. Als president zal hij moeten schipperen tussen Rusland en de VS, afgescheiden regio's en lokale potentaten.