Pius VII, naar een portret door J.L.David Parijs, Louvre

Hij werd in 1756 benedictijn en in 1782 bisschop van Tivoli. In 1785 werd hij bisschop van Imola en kardinaal. In 1800 in een te Venetië gehouden conclaaf via ruim 3 ½ maand tot opvolger van Pius VI gekozen. De eerste jaren van zijn pontificaat werden grotendeels beheerst door de Franse problematiek. Dank zij zijn begaafde staatssecretaris Consalvi kon met Napoleon een concordaat worden gesloten (1801). In 1804 ging de paus naar Parijs om Napoleon tot keizer te kronen. Toen Pius weigerde zijn medewerking te verlenen aan de blokkade tegen Engeland liet Napoleon de paus gevangen nemen en naar Savona voeren (1809). Hij werd naar Fontainebleau overgebracht en door Napoleon persoonlijk onder zware pressie gezet. In 1813 zwichtte de paus door allerlei concessies te doen in het zgn. concordaat van Fontainebleau, dat hij evenwel 2 maanden later herriep. Ruim een jaar later, mei 1814, kon de paus in triomf naar Rome terugkeren. Samen met Consalvi begon hij aan het restauratiewerk: Hij herstelde de orde der jezuïeten, reorganiseerde de pauselijke staat en sloot concordaten met Beieren, Sardinië, Frankrijk. Napels en rusland. (kloosternaam: Gregorio). Litt.: E. Hales, Napoleon and the pope (1962): J. Cabanis. Le sacre de Napoleon (1970).