Pius VI, naar een portret uit de 18e eeuw, Rome, Museo del Risorgimento

Hij studeerde rechten te Ferrare en werd in 1758 priester. In 1773 werd hij kardinaal en in 1775 bisschop. Hij was cultureel geïnteresseerd en een vroom man. Hij was curiekardinaal en werd om zijn vroomheid door de partij der Zelanti kandidaat gesteld na de dood van Clemens XIV; na een conclaaf van vier maanden werd hij tenslotte gekozen (1775). Zijn pontificaat was niet vrij van nepotisme. Dank zij hem werd Rome verfraaid, een gedeelte van de Pontijnse moerassen drooggelegd en de administratie van de Kerkelijke Staat verbeterd.

Tegen de problemen, veroorzaakt door het jozefinisme in Oostenrijk, het jansenisme en vooral de moeilijkheden die de Franse Revolutie met zich meebracht bleek hij niet opgewassen te zijn. Bijna een jaar lang aarzelde hij met de veroordeling van de Constitution Civile du Clergé. In 1797 viel Napoleon, op last van bet Directoire, de Kerkelijke Staat binnen en in febr. 1798 werd de Romeinse Republiek uitgeroepen. Toen Pius weigerde van zijn soevereiniteitsrechten afstand te doen, werd hij gevangengenomen en in Valence geïnterneerd, waar hij stierf. Litt. A. Latreille, Le pontificat de Pius VI et la crise francaise (1946).