Paus Martinus V omgeven door gelovigen, fresco van Lorenzo Bicci, Santa Maria Novelle, Florence

Hij was door Innocentius VII tot kardinaal-diaken van de San Giorgio in Velabro verheven. Zijn verkiezing tot paus op 11-11-1417 vond plaats op het concilie van Konstanz, dat 22 april 1418 besloten werd. Tegenpaus Benedictus XIII stoorde zich niet aan de afzetting en handhaafde zich nog in een Spaanse bergvesting. Martinus resideerde tot begin 419 in Mantua, daarna een jaar in Florence, waar hij Joannes XXIII ontving, die, in lompen gehuld uit de gevangenis ontslagen, voor de eerste keer een waardige houding aannam. Joannes herhaalde dat hij afstand deed van het pausschap en leefde arm en teruggetrokken van de wereld tot december als kardinaal-bisschop.

Voordat Martinus naar Rome kon gaan, slaagde hij erin vrede te sluiten met Joanna II van Napels - de laatste telg van het huis Anjou; zij stierf in 143 5 - die Rome bezet hield. Hij begon op grote schaal aan de opbouwwerkzaamheden in Rome en benoemde grote schilders van de vroegrenaissance zoals Gentile da Fabriano, Pisanello, Masaccio en Lorenzo Ghiberti. Als eerste paus verleende hij de Gouden Roos. Met succes werd hij de struikroverij in de Kerkelijke Staat de baas. Op politiek gebied bleek hij een uitstekend bestuurder te zijn. Het gezag van de Heilige Stoel werd na een eeuw van verval opnieuw gevestigd. Martinus zeer opvallend nepotisme had een politieke grond. Hij fundeerde de macht van het huis Colonna. Er werden weer waardige en belangrijke kardinalen benoemd, onder wie Domenico Capranica, Niccolò d'Albergati en Giuliano Cesarini.

Benedictus XIII stierf in I 423 na een tegenpontificaat van negenentwintig jaar. Kort tevoren had hij nog vier kardinalen benoemd, van wie er drie nog een Clemens VIII kozen en de vierde op zijn eentje een Benedictus XIV. De eerste verbleef tot 1429 in Spanje te midden van politieke verwikkelingen; tenslotte onderwierp hij zich met zijn kiezers aan Martinus, die hem tot bisschop van Majorca maakte. Van Benedictus XIV weten wij niets meer. Zo eindigde het grote schisma, dat tweeenvijftig jaar geduurd had

Martinus V wordt terecht de vredespaus genoemd, hoewel hij niet alle hem opgelegde taken volbracht heeft. Vooral de intern-kerkelijke hervorming kreeg te weinig aandacht, al besloot hij een groot hervormingsconcilie de 1e januari 1431 in Bazel bijeen te roepen. Zijn zuinigheid kon soms tot gierigheid worden; hij leefde eenvoudig en zonder enige luxe in het paleis bij de H.H. Apostelen. Hij voerde een rechtvaardig bewind in een Rome dat na veel kwellingen eindelijk tot rust gekomen was. Zijn grafmonument, door Simone Ghini, een leerling van Donatello, vervaardigd, staat in de Lateraanse basiliek. Het opschrift prijst Martinus als temporum suorum felicitas, het geluk van zijn tijd. Zijn kolossale standbeeld staat aan de zuidelijke muur van het koor van de dom te Milaan, waarvan hij het hoogaltaar heeft gewijd.