In 1879 werd Korolenko om politieke redenen naar Siberië verbannen, maar hij mocht in 1885 terugkeren.  Deze balangschap leverde hem veel stof tot schrijven. De novellen uit deze periode zijn vaak een pleidooi voor sociale hervormingen. De bekendste zijn: De droom van Makar (1885), In slecht gezelschap (1885), De blinde muzikant (1886) en Zonder taal (1895).

Zijn autobiografisch werk De geschiedneis van mijn tijdgenoot ( 6 dln. 1906-21) is een aanklacht tegen de onrechtvaardigheid van de machthebbers. Korolenko had een sterk humanitaire instelling. Hoewel hij geloofde in de vooruitgang stond hij sceptisch tegenover het positivisme. Hij sympathiseerde met het bewind van Kerenski en was tegenstander van het bolsjewisme. In het Nederlands werden vertaald Het woud ruist (1946) en De vluchteling van Sachalin (1959).

Literatuur:

A.K. Votov: Korolenko (1957)

N. Rostov: V.G. Korolenko (1965)