* 14-7-1862, , bij Wenen – †  6-2-1918, Baumgarten bij Wenen.

Klimt was naast schilder tevens, beeldhouwer, lithograaf en tekenaar

Was als medeoprichter van de Wiener Sezession een van de leidende kunstenaars van de Jugendstil in Midden-Europa en een typisch ver-tegenwoordiger van het fin de siècle. Symboliek en decoratief lijnen- en kleurenspel, deels beïnvloed door Japanse houtsneden, deels door zijn bewondering voor de Byzantijnse kunst (mozaïeken en iconen), hebben bij Klimt een geheel eigen karakter gekregen; hij plaatste zijn figuren, vaak vrouwen uit de Weense society, gewoonlijk tegen een vlakke, rijk georna-menteerde, soms gedeeltelijk gouden achter-grond.

Zijn drie plafondschilderingen van de drie faculteiten: Philosophie (1900), Medizin (1901) en Jurisprudenz (1903), bestemd voor de feestzaal van de Weense universiteit, werden geweigerd (ze zijn later in Schloss Immendorf verbrand). In onderwerpen uit de natuur heeft Klimt het neo-impressionisme vrij verwerkt. Door de plaatsing in het vlak en het sterk benadrukken van een beweeglijk kleurritme hebben zijn latere werken de abstracte kunst in Oostenrijk voorbereid. Hij beïnvloedde o.a. Oskar Kokoschka.

Werk van zijn hand bevindt zich o.m. in de Österreichische Galerie te Wenen.

Literatuur:

1964 – A. Strobl: G. Klimt. Zeichnungen

1965 – M. Rheims: L’art 1900

1975 – A. Comini: Gustav Klimt

1987 – Ilona Sarmany-Parsons: Klimt ***

2000 – Laura Payne: Klimt ***

Werken: