* 18-3-1936, Johannesburg

Sinds zijn jeugd lid van de Nasionale Party (NP), studeerde rechten aan de Potchefstroom-universiteit, praktiseerde tien jaar succesvol als advocaat in Transvaal en nam in 1972 zitting in het parlement. In 1978 trad hij als minister van Post en Telecommunicatie tot het kabinet-Vorster toe. Onder minister-president Pieter Willem Botha bekleedde hij vanaf 1979 verschillende ministers-posten, o.a. die van Mijnbouw, Energie en Milieu (1979–1982) en van Binnenlandse Zaken (1982–1985).

Binnen de NP won De Klerk in de loop van de jaren tachtig steeds meer aan invloed. In 1982 werd hij partijvoorzitter in de provincie Transvaal. Nadat P.W. Botha zich in febr. 1989 als partijvoorzitter van de NP had teruggetrokken, volgde De Klerk hem hierin op. In aug. 1989 nam hij tevens het presidentschap van de uit de gratie geraakte Botha over.

Gold hij daarvoor als conservatief en als een voorvechter van apartheid, na zijn verkiezing maakte hij duidelijk naar een Zuid-Afrika, vrij van onderdrukking te streven. Met het afschaffen van de noodtoestand, de vrijlating van politieke gevangenen (onder wie de ANC-leiders Sisulu en Mandela) en het creëren van een wetgeving waarin de apartheid uiteindelijk wordt losgelaten, sloeg hij de weg naar hervorming in. De moeizame dialoog tussen de regering-De Klerk en het African National Congress (ANC) (dat sinds 2 febr. 1990 officieel als politieke partij erkend werd) vertoonde eind 1990 een doorbraak, toen Nelson Rolihlala Mandela en De Klerk afzagen van het gebruik van geweld. De besprekingen bleven zich echter ook in het vervolg afspelen tegen een achtergrond van toenemende gewelddadigheden tussen blanken en zwarten, maar ook tussen aanhangers van het ANC en die van Zoeloe-leider Gatsha Mangosuthu Buthelezi.

De Klerk, die in eigen partij vooral tegenstand van de conservatieve zijde ondervond, heeft door zijn optreden als president veel vertrouwen in het buitenland gewonnen, hetgeen ertoe heeft geleid dat een aantal landen (o.a. de EG) hun boycotmaatregelen tegen Zuid-Afrika voor een deel weer introkken, met name toen in dec. 1993 de Overgangsregering een feit was. In hetzelfde jaar werd aan De Klerk en Mandela de Nobelprijs voor de vrede toegekend.

Na de door het ANC gewonnen verkiezingen van april 1994 ging De Klerk als tweede vice-president voor de NP deel uitmaken van de regering van nationale eenheid van Nelson Mandela. Nadat in mei 1996 de nieuwe grondwet was goedgekeurd, stapte de Nasionale Party van De Klerk uit de regering. Een meerderheid van de partij kon zich niet vinden in de nieuwe grondwet. De Klerk werd oppositieleider in het parlement, maar trok zich een jaar later uit de politiek terug. Voor de Waarheidscommissie verklaarde hij in 1997 niet op de hoogte te zijn geweest van de talrijke ernstige schendingen van mensenrechten tijdens de apartheid. In 1999 publiceerde hij zijn autobiografie: De laatste trek, een nieuw begin.

Op 10 december 1993 kregen de Zuid-Afrikaanse president F.W. de Klerk en de voorzitter van het Afrikaans Nationaal Congres Nelson Mandela samen de Nobelprijs voor de Vrede voor het beëindigen van de raciale spanningen in Zuid-Afrika. Op deze foto applaudisseert Mandela, links, voor De Klerk, voorgrond rechts, tijdens de uitreikingsceremonie in Oslo, Noorwegen.