Kleomenes wilde terugkeren tot de staatsregeling van Lykourgos.

Het eforaat, dat  later zou zijn ingevoerd, hief hij op. Schulden werden ongeldig verklaard, het grootgrondbezit beperkt. Aan een  groot aantal perioiken werd land en het Spartaans burgerrecht verleend (het aantal ‘echte’ Spartanen was zeer geslonken). Bij zijn streven Sparta weer  de suprematie op de Peloponnesos te verschaffen raakte Kleomenes in strijd met  de Achaïsche Bond onder Aratos van Sikyoon.

De laatste riep de  hulp in van koning Antigomos Dosson van Macedonië.

Door deze werd Kleomenes in 222 bij Sellasia (Noord-Lakonië) verslagen.

Hij vluchtte naar Egypte en pleegde daar zelfmoord (219 v.C.).

Literatuur:

H. Bolkestein: Sociale politiek en  sociale opstandigheid in de oudheid (1934, pagina. 136 vlg.)