De wonderlijke bloei van de gotische kunst bereikt met dikwijls grote vertraging die streken van Europa, die ver van de keizersteden verwijderd liggen.

Vincent van Kastav, en zijn assistenten

1474

Fresco op de westelijke muur,

Breedte 160 cm.

Sint Mariakerk

Skriline, Joegoslavië

Deze Danse macabre is dermate archaïsch,  dat dit dus ontegenzeggelijk het geval is. Alleen al vanwege het thema dat nauwelijks nog gangbaar is. Aangezien het onderwerp zo overvloedig was verbreid, vooral in noord en  midden Europa, dat aan het begin van deze 15^e eeuw in rouw was gedompeld door de vreselijke pestepidemieën, lijkt het ook wel een wraak van het eenvoudige volk op de adel en zelfs op de hogere geestelijkheid: de kunstenaars scheppen plezier in het schilderen van de skeletachtige maaier die, zoals hier het geval is, vaker een koning, bisschop en jonkvrouw grijpt, dan een dorpeling. Stilistisch gezien verraadt het provincialisme van de overigens zeer amusante scène zich in de combinatie van primitieve schema’s – zoals het zich herhalend fries van skeletten en  levenden, het onregelmatige van de lichaamsverhoudingen, de starheid van de tekening – en een meer ‘moderne’ inbreng, zoals de weergave van vormvolumes en de pathetische gezichtsuitdrukking van de dame. Het decor is beperkt gebleven tot een suggestie van ruimtelijkheid door de tegenstelling van  het paarsachtige karmijn van de grond en de  bloedrode achtergrond.