* 20-7-1864, Karlbo  -  † 8-4-1931, Stockholm

Karlfeldt stamde uit een boerengeslacht. Hij werd leraar en bibliothecaris. Sinds 1912 was hij secretaris. Sinds 1912 was hij secretaris van de Zweedse Academie. In zijn poëzie schilderde hij de natuur en de  volksgebruiken van zijn geboortestreek Dalecarlië. Zijn verzen zijn klankrijk en ritmisch zeer genuanceerd en droegen bij tot de vernieuwing van de Zweedse lyriek van het eind van de 19^de eeuw. Hij kreeg postuum de Nobelprijs.

Werken:

Poëzie:

Vildmarks- och kärleksvisor (1895; Wildernis- en liefdesliederen), Fridolins visor (1898; fridolins liederen), Fridolins lustgard och Dalmalningar pa rim (1901; fridolins lusthof en Dalekarlische boerenschilderijen op rijm), Flora och Bellona (1918), Hösthorn (1927; Herfsthoorn);

Proza: Tankar och tal (1932; gedachten en  redevoeringen), Skalden Lucidor (1914; de dichter Lucidor), C.F. Dalgren (1923).

Uitgave: Samlade verk ( 5 dln. 1932)

Literatuur:

R.Fridholm Sangmong av Pungmakarbo (2^de dr. 1950)

Karlfeldt-Samfundets skriftserie i: E.A. Karlfeldt (1966, red. N.P. Sundgren)

K.J. Hilderman, Sub luna och andra Karlfeldt essäer (1966)