Passief tot op het bot is de romanheld in Faserland. Ik wil me niet  inspannen, zo luidt het credo van deze twintig jarige. Waarom zou hij ook ergens moeite voor doen ? Om het geld hoeft het niet, dat krijgt hij in overvloed  van zijn ouders. Voor hem is de wereld een speeltuin waarin niets moet en alles mag, als het maar stijlvol gebeurt. Onze held toert dus wat rond in dure auto’s hij giet zich vol met dure drank en laat zich zien op dure party’s. Christian Kracht, in 1966 in Zwitserland geboren en opgegroeid in verschillende wereldsteden, maakt met Fasterland zijn debuut als romanschrijver in trendy kringen verwierf hij al enige bekendheid met zijn reportages voor het tijdschrift Tempo. Het vermoeden dat Christian Kracht net zo'n verwend rijkeluiszoontje is de als de naamloze ik-verteller in zijn roman, wekt irritaties op tijdens het lezen.

Van Fasterland steek je niets op, dacht ik aanvankelijk geërgerd, je leert hooguit wat woordjes uit het vlotte idioom van jeugdige achter de dommige babbeltoon een bijtende satire schuilgaat

Fasterland geeft een genadeloos beeld van een generatie die uitsluitend goed is in consumeren. Bevalt het product niet, dan stapt men onmiddellijk over op een ander merk, of het nu om auto’s gaat, om een gekozen verblijfplaats of om een speelkameraadje. De “Ik” in Krachts vertellingen wil best eens met een meisje naar bed en op elk feest loopt er wel een kandidate achter hem aan want hij ziet er leuk uit met zijn

perfect gemodelleerde kuifje.  Helaas gruwt hij van meisjes die drinken of spuiten of slikken en de boel vervolgens schaamte-loos onder kotsen. En zo zijn ze allemaal, al hangt hij zelf eveneens dikwijls brakend boven de closetpot.

Eigenlijk is de verteller steeds op de vlucht voor zichzelf. Heel Duitsland doorkruist hij, van de Noordzeekust tot aan de Alpen, en nergens houdt hij het langer uit dan een nacht In zijn kringen slaagt men er niet in zich met elkaar te amuseren omdat er teveel onbespreekbaar is. Praten over gevoelens, vindt men iets voor softies en alleen voor sociaal-democratische ouwe sukkels maken zich nog druk om de politierke ontwikkelingen. De jongeren in Fasterland zetten zich tegen alles en iedereen af zonder een vorm voor hun rebellie te vinden.

De wereld waarin Krachts Kuifje ronddoolt is een gruwelijk leeg en niemand kan een ander helpen die leegte op de vullen. De schrijver verpakt deze akelige boodschap  in een laconiek verhaal dat soms aan Salingers Catcher in the Rye doet denken.Er ontbreekt alleen iets bij Christian Kracht :zijn proza  wekt geen ontroering.