Hij was een leerling van Gregorius de Grote. Zijn nagedachtenis is besmet door de veroordeling van zijn leer op het derde concilie van Constantinopel (681) Honorius had nl. de vraag of dat er in Christus een of twee ‘energieën’ waren, beantwoord met een algemene veroordeling van “nieuwe vindingen”, maar daarbij formuleringen gebruikt die monorgistisch klonken. Paus Leo II bevestigde na het concilie van Constantinopel uitdrukkelijk Honorius veroordeling (682). Tijdens het Eerste Vaticaanse Concilie werd deze veroordweling gehanteerd als argument tegen de pauselijke onfeilbaarheid.