Hij werd geboren als enig kind van een onderwijzers-echtpaar.

In zijn jongensjaren hield hij veel van voetballen en was lid van de voetbalclub Olympia

Hij ging medicijnen studeren in Utrecht, promoveerde in 1934 aan de universiteit van Amsterdam tot doctor in de geneeskunde. Zijn proefschrift heette ‘Over de werking van harde Rröntgenstralen en gammastralen van radium’ Na zijn studie kwam hij in Amsterdam in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis. Daar was hij in staat om zijn medische belangstelling aan zijn grote interesse voor wis-en natuurkunde te paren. Dat bracht hem bijna vanzelfsprekend in contact met de bestralingstherapie, de radiologie, een nog nauwelijks ontgonnen onderdeel van de geneeskunde dat ergens in het schemergebied tussen de medische wetenschap en de natuurkunde sluimerde. Met grote voortvarendheid ging hij aan de slag om zich de beginselen van de bestralingstherapie eigen te maken. Na korte uitstapjes naar Groningen (bij het Röntgeninstituut van de universieteit) en Stockholm, kreeg hij in 1925 in Amsterdam de leiding over de afdeling radiotherapie. In 1940 werd hij gevraagd de leiding op zich te nemen van het Rotterdams Radiotherapeutisch Instituut Hij verhuisde naar Rotterdam met zijn vrouw, eveneens een radiologe, die hij in het van Leeuwenhoekziekenhuis had leren kennen. Hij bleef werkzaam voor het instituut tot 1950 toen hij op 52 jarige leeftijd plotseling overleed aan een tweede hartinfarcin. In de jaren 60 werd er een kliniek in Rotterdam-Zuid naar hem vernoemd. Hij wordt beschouwd als de grondlegger voor de Nederlandse radiotherapie. Bij een lokale verkiezing rond de eeuwwisseling werd hij tot Rotterdammer van de eeuw gekozen.